«Op zoek naar de waarde van het leven in een mooi, bespiegelend boek, zorgvuldig van taal en stijl.» – Marianne Janssen

Voorplat catalograaf-75Over ‘De catalograaf’ van Diana Tjin op Leeskost, 26 mei 2020:
Als Edgar te midden van zijn bijna ex-collega’s met hen proost op zijn ‘welverdiende rust’ na vijfenveertig jaar arbeid als catalograaf, is zijn lach gemaakt, zijn vreugde gespeeld. Inderdaad hij zal niet langer ‘loonslaaf’ zijn en als ‘vrij man’ zelf zijn tijd kunnen indelen, maar dat is nu juist het laatste waar hij zin in heeft. Hij houdt van zijn werk, hij is gehecht aan zijn collega’s, de ledigheid die hem wacht ziet hij met afschuw tegemoet. Na het festijn vertrekt hij zo gauw mogelijk naar zijn buitenhuisje in Groet. Daar komt hij op zijn wandeling kort na aankomst een man tegen. Meneer Charles. En die biedt hem een freelance karwei als catalograaf aan. Edgar neemt het aanbod gretig aan. (…) In Charles’ huis ontmoet hij Maria, diens assistente. (…) Edgar is gefascineerd door Maria. (…) Zou Maria hem eindelijk toekomst bieden? En wat moet hij met zijn afkomst als Surinamer en tevens Portugese jood? Daarvan zou hij meer willen weten. (…) Dit is een mooi, bespiegelend boek, zorgvuldig van taal en stijl. Niet alleen dat: ook fascinerend om te lezen wat een catalograaf doet, een bijzonder beroep waarvan ik nog nooit had gehoord.
Lees hier de recensie
Meer over ‘De catalograaf’
Meer over Diana Tjin bij Uitgeverij In de Knipscheer

«Een zoektocht naar identiteit, met als neventhematiek de traditionele rolverdeling binnen een huwelijk.» – Marjo van Turnhout

Voorplat catalograaf-75Over ‘De catalograaf’ van Diana Tjin op Leestafel, 20 mei 2020:
Edgar, als catalograaf werkzaam bij de Universiteitsbibliotheek, gaat met pensioen. (…) Wat moet hij nu met al die vrije tijd, met die leegte? (…) Meneer Charles zoekt een catalograaf, om zijn verzameling automatons te ordenen. Dit is wat een catalograaf doet: materialen als boeken, films, games, spelmaterialen, e-boeken catalogiseren. En automatons dus, mechanische speelgoedjes of robotjes, heel oud of modern, gemaakt met behulp van de modernste technologische middelen. Terwijl hij het aanbod in overweging houdt, neemt hij eerst tijd om zijn eigen leven ook eens te ordenen… Hij vertelt over zijn ouders en zijn grote familie, Surinaams, deels met Chinese wortels, deels Joods. Edgar wist niet precies hoe het allemaal zat, en zijn moeder gaf geen duidelijke antwoorden. (…) Wie is hij, wat is zijn afkomst? Alles op een rijtje zetten brengt hem misschien inzicht en begrip. (…) Zijn moeder wilde een eigen leven wilde: zij is kunstenaar, vindt ze, geen huissloof. Zijn vader vindt het maar niks. (…) Het draait om het aloude probleem, de traditionele rolverdeling, door de vrouw als verstikkend ervaren, terwijl de man een ander leven als een bedreiging ziet. (…)
Lees hier de recensie
Meer over ‘De catalograaf’
Meer over Diana Tjin bij Uitgeverij In de Knipscheer

«Heel de bundel geurt naar het boslandleven van de indianen en de Marrons.» – Saya Yasmine Amores

Opmaak 1Over ‘Nergens groeit een boom die haar aarde niet vindt’ van Karin Lachmising op Caraïbisch Uitzicht, 23 mei 2020:
(…) Deze ene boom (…) doet mij denken aan alle immigranten wereldwijd. Hebben al de nazaten van hen de aarde onder hun voeten gevonden? Het zich thuis voelen in den vreemde? Of hebben ze een heimwee naar hun voorouderland? (…) Dichter Dorus Vrede zal zichzelf terugvinden in deze dichtbundel, vermoed ik, want heel de bundel geurt vanaf het eerste tot het laatste gedicht naar het boslandleven van de indianen en de Marrons. De gedichten hebben vaak woorden die mij doen denken aan het boslandleven van Suriname. (…) Een stromend beekje is erg belangrijk voor een boslandbewoner, want zonder water kunnen zij niets. Behalve voor eten en drinken en vissen hebben ze het water ook nodig om zich varend te verplaatsen. En een boslandbewoner gelooft erin dat de natuurkrachten hem of haar hebben voortgebracht. (…)
Dichter en beeldend kunstenaar Saya Yasmine Amores publiceerde eerder gedichten en romans onder het pseudoniem Cándani.
Lees hier de recensie/impressie
Meer over ‘Nergens groeit een boom die haar aarde niet vindt’
Meer over Karin Lachmising bij Uitgeverij In de Knipscheer
Meer over Saya Yasmine Amores op deze site
Meer over Cándani bij Uitgeverij In de Knipscheer

«Prettig leesbaar, eenvoudig verteld verhaal over een belangrijke periode in de geschiedenis.» – Ko van Geemert

Opmaak 1Over ‘Het geheime wapen’ van Janny de Heer in Parbode nr. 169, mei 2020:
In ‘Het geheime wapen’, ondertitel ‘Hoe de liefde standhoudt in een gestoorde wereld’, vertelt Janny de Heer het levensverhaal van Cas Caupi uit Suriname en Elvira van Castel uit Nederland, (…) Cas komt bij het KNIL terecht. We schrijven de jaren dertig van de vorige eeuw. (…) Maar dan slaat het noodlot toe: in 1942 bezet Japan het land. Cas vlucht, maar wordt uiteindelijk gepakt en tewerkgesteld bij de aanleg van de Pakanboeroespoorweg op Sumatra. Elvira belandt met haar kinderen in een Japans interneringskamp. Na veel ontberingen halen ze heelhuids de vrede, 15 augustus 1945. Het gezin wordt herenigd en vestigt zich in Suriname. Janny de Heer is een onderhoudend vertelster en bedreven researchster. (…) Het is een prettig leesbaar, eenvoudig verteld verhaal over een belangrijke periode in de geschiedenis. (…)
Lees hier verder
Meer over ‘Het geheime wapen’
Meer over Janny de Heer bij Uitgeverij In de Knipscheer

«Zo beeldend en weerzinwekkend beschreven dat je het boek niet kan wegleggen.» – Estefanía Pampín Zuidmeer

VoorplatLambrosa-75Over ‘Lambarosa’ van Annel de Noré op La Chispa, 1 mei 2020:
(…) Fascinerende versmelting van drie verschillende verhalen. (…) In het eerste verhaal overleven drie pubers en drie kinderen als enigen een vliegtuigramp. Ze schuilen in een grot en proberen hulp te vinden. (…) De Noré weet treffend de sfeer in de grot en de angsten van de jongeren te beschrijven. (…) Door de vermoeidheid, het gebrek aan schoon water en voedsel én de onzekere situatie beginnen de werkelijkheid, hun angsten en dromen door elkaar te lopen. [In het tweede verhaal] zit een man vast in de sleur van zijn huwelijk. (…) Wat begon als een verlangen naar een opwindender leven, leidt tot een maniakale obsessie. (…) De Noré weet meesterlijk de spanningen uit hun huwelijk weer te geven. (…) Sommige stukken zijn zo beeldend en weerzinwekkend beschreven dat je het boek niet kan wegleggen. In het derde verhaal komen de eerste twee gedeelten op mysterieuze wijze samen. Het is een filosofisch stuk over de omgang met onzekerheden. (…) Want de hoofdpersoon is immers zijn geheugen kwijt. Wie is hij? (…) Als lezer word je meegesleurd door het verhaal, de sfeer en de beklemmende emoties van de hoofdrolspelers. 540 pagina’s die je in een mum van tijd leest. Als lezer word je beloond met een boeiend en complex web van emoties, metaforen en vragen over het leven. (…)
La Chispa is een journalistiek platform over Latijns Amerika.
Lees hier de recensie
Meer over ‘Lambarosa’
Meer over Annel de Noré bij Uitgeverij In de Knipscheer

«Die geweldige tante Aaltje. Wat een prachtig mens.» – Annelien Kruithof

Voorplat catalograaf-75Over ‘De catalograaf’ van Diana Tjin op Boekleven, 1 mei 2020:
(…) Edgar gaat met pensioen en terwijl dit speelt, word je als lezer meegenomen naar zijn verleden. Je leest over zijn jeugd, zijn ouders, die geweldige tante Aaltje. Ach tante Aaltje, zij is mij misschien nog wel het meeste bijgebleven. Wat een prachtig mens. En zo weet Tjin je mee te voeren in Edgars gedachten maar ook in het heden. Het aanbod dat hij krijgt van een verzamelaar, de mensen die hij vervolgens ontmoet. Waar ik in het begin mijn twijfels had over de verweving van heden met verleden, heeft Tjin dit toch op een goede manier vorm weten te geven. Het loopt mooi in elkaar over. Ook de korte hoofdstukken lezen prettig, dit voorkomt dat het verhaal langdradig wordt. (…) Het verhaal zelf straalt een soort rust uit en dwingt je bijna om er ook de rust voor te nemen tijdens het lezen. (…) Voor mijzelf was dit boek ook een keuze buiten mijn comfortzone maar inmiddels ben ik door dit soort keuzes al meermaals positief verrast. Ook ditmaal.
Lees hier de recensie
Meer over ‘De catalograaf’
Meer over Diana Tjin bij Uitgeverij In de Knipscheer

Gedichten Quito Nicolaas her en der vertaald.

Quito NicolaasOver de vertalingen van de poëzie van Quito Nicolaas op Caraïbisch Uitzicht, 15 april 2020:
Uit zijn jongste bundel ‘Argus’ werd dit jaar een gedicht gekozen voor vertaling in het Indonesisch. Die eer is Quito Nicolaas al eerder ten deel gevallen. In 2008 werd een van zijn haiku’s vertaald in het Albanees en in 2010 een gedicht in het Spaans in Colombia. Voorts verschenen ook vertalingen van een of meerdere van zijn gedichten in het Chinees en in Argentinië (2013), in het Italiaans (2014) en het Roemeens (in 2017) en wederom in het Spaans.
Lees hier verder
Meer over Quito Nicolaas bij Uitgeverij In de Knipscheer

«De echte Alfredo overleed voor de publicatie van ‘Woestijnzand’.» – Elodie Heloise

Alfredo75Over Alfredo uit Bitterzoet in ‘Woestijnzand’ van Elodie Heloise, 29 april 2020:
Olieverfschilderij van Arthur Oster. De man op het werk stond model voor ‘Alfredo’ in het korte verhaal ‘Bitterzoet’ uit mijn verhalenbundel ‘Woestijnzand’. De echte Alfredo overleed voor de publicatie en ik had veel met hem gesproken maar helaas nooit een foto van hem gemaakt. Arthur Oster echter had ‘Alfredo’ ook al ontdekt en zijn portret geschilderd. Dit schilderij kreeg ik van hem cadeau. Ik koester het aan mijn hart, net als mijn herinneringen aan Alfredo. Voor de liefhebber hieronder een fragment van het verhaal: “Alfredo masseert zijn stramme benen en kijkt de Penstraat in. Ze ligt er onschuldig bij deze ochtend. Zo ’s morgens, in de bedrijvigheid van het gewone leven, is de Penstraat bijna een straat als zovele. Hij weet wel beter. Vroeger ja, vroeger toen de boulevard langs de zee nog het pronkstuk van de stad was. Waar de erfgenamen van oude gegoede families een buitenhuis hadden. Waar advocaten, doktoren, rechters en rijke zakenlieden het glas met elkaar hieven op cocktailparty’s terwijl hun dames vanachter hun waaiers fluisterend de laatste nieuwtjes doornamen. In de Penstraat werd op zondagmiddag geflaneerd. De heren in een witlinnen pak, het hoofd bedekt met een panamahoed en aan hun arm hun vrouwen gekleed volgens de laatste mode, voor zover bekend, aangepast aan het tropenklimaat met kleurige parasols, handschoentjes en hoeden. Het was toch nog niet zo lang geleden dat hij als kleine jongen zo’n zondagsstoet voorbij zag trekken. In die tijd kon er gesproken worden van allure, stijl en beschaving… .”
Bron
Meer over ‘Woestijnzand’

«Een verrassend mooie roman over leven, lijden en liefhebben.» – André Oyen

Voorplat catalograaf-75Over ‘De catalograaf’ van Diana Tjin op Lezers tippen lezers, 29 april 2020:
(…) Het leven van catalograaf Edgar wordt door de schrijfster grondig onder de loupe genomen. Hoewel zijn ouders aanvankelijk een vrij goed huwelijk hebben, ook al heeft de moeder last van zware depressies, toch bezwijkt het onder de wens van zijn moeder om zelfstandig een creatief beroep uit te oefenen. (…) Noch vader, noch moeder stapt van het eigen standpunt en er komt een breuk waar Edgar erg onder te lijden heeft. Het leven en het huwelijk van zijn ouders, ook de joodse identiteit van zijn moeder, blijft Edgar achtervolgen maar als hij op pensioen gaat probeert hij hier wel een punt achter te zetten. Hij wil een nieuw leven met een diversiteit aan dingen die hij nog wil doen en beleven, en… de liefde wordt er onverwacht één van. Een verrassend mooie roman over leven, lijden en liefhebben.
Lees hier het signalement
Meer over ‘De catalograaf’
Meer over Diana Tjin bij Uitgeverij In de Knipscheer

«Eetlust en passie om een perfecte greep op informatie te krijgen.» – Jona Lendering

Voorplat catalograaf-75Over ‘De catalograaf’ van Diana Tjin op Mainzer Beobachter, 28 april 2020:
(…) Diana Tjin schrijft in haar derde roman, ‘De catalograaf’, over de enorme hoeveelheden eten die catalogusmakers tot zich nemen. “Als ze dat niet zouden doen, zouden ze hun concentratie verliezen en fouten maken. En fouten maken was op hun afdeling een doodzonde, en dus geen optie.” (…) Eetlust en passie om een perfecte greep op informatie te krijgen: het waren niet alleen details als dit die maakten dat ik ‘De catalograaf’ met plezier heb gelezen. (…) Het meest overtuigende deel van ‘De catalograaf’ vond ik het hoofdstuk waarin Edgar, seculier en Amsterdams in hart en nieren, peinst over zijn joodse achtergrond en die tijdens een bezoek aan een Portugees dorp leert plaatsen: een “allesoverheersend gevoel deel uit te maken van een eeuwenoude familielijn”. Het gaat naadloos over in een natuurbeschrijving waarin Nederland en Portugal worden vergeleken – de kust is altijd nabij – en waarin Tjin een gevoel van harmonie weet op te roepen dat me aansprak. (…)
Lees hier het bericht
Meer over ‘De catalograaf’
Meer over Diana Tjin bij Uitgeverij In de Knipscheer