«De taal is prachtig.» – Marjo van Turnhout

Over ‘Zilte windsels suikerwier’ van Inge Nicole op Leestafel, 3 september 2025:

De dertienjarige Duifje woont met haar moeder, die gescheiden is, antikraak in het Celblok, een flat die op de nominatie staat om afgebroken te worden. Het staat in Grauwegeest (niet voor niets, deze naam!), ergens in West-Friesland. Duifje zwerft graag door de omgeving, op het braak liggend terrein. Ze is alleen, heeft (nog) geen vrienden gemaakt. (…) Rayan en Duifje worden vrienden, ondanks hun zo verschillende achtergrond. Rayan en Duifje worden vrienden, ondanks hun zo verschillende achtergrond: Hij heeft al veel scholen bezocht, vertelt hij, het gezin moest steeds verhuizen, totdat er een huis beschikbaar kwam. Hij is bootvluchteling, op zijn zesde in Nederland gekomen. Nu wordt hij veertien. Duifje heeft diabetes type 1. Haar tante Iris heeft dezelfde ziekte, en heeft in haar dagboek geschreven over haar ervaringen. Over de hypo’s, de coma’s. Duifje kan goed met haar opschieten, behalve de ziekte delen ze ook hun in de grond (te?) optimistische karakter. Maar heeft ze eenmaal een hypo, dan valt het niet te stoppen. Als Rayan getuige is van een aanval, helpt hij haar, al denkt hij dat ze iets geslikt of gesnoven heeft. Vanaf dat moment zorgt hij min of meer voor Duifje, zonder zich op te dringen. (…) Maar er is ook haar ontluikende seksualiteit, en de boze buitenwereld, die het gemunt heeft op deze twee jongeren, omdat ze anders zijn. De taal is prachtig, je kan goed merken dat Inge Nicole ook poëzie schrijft. (…)

Bron
Meer over ‘Zilte windsels suikerwier’
Meer over Inge Nicole bij Uitgeverij In de Knipscheer