«Menselijke solidariteit doorbreekt geschiedenis van misbruik en corruptie.» – Michiel van Kempen

Over ‘Blauwe tomaten’ van Elodie Heloise op Literatuurgeschiedenis.org, 31 mei 2026:

In dit boek komen tal van typisch Curaçaose problemen voorbij, waarbij tegelijkertijd de emotionele wereld zeer herkenbaar blijft, ook voor lezers aan de andere zijde van de oceaan. Zoals bij veel zaken in de voormalige Nederlandse  kolonie Curaçao spelen de overzeese banden een rol in het verhaal.  (…)  De schrijfster (…) bracht haar jeugdjaren door op het Caraïbische eiland, verkaste voor lange tijd naar Nederland en vestigde zich daarna weer op Curaçao. (…). Die pendelbeweging zie je ook terugkeren in Blauwe tomaten bij de personages Hannah en haar dochter Dominique. Elodie Heloise ontleent veel aan haar eigen ervaringen zonder dat deze roman uitgesproken autobiografisch wordt. (…) Net als in een detective geeft de auteur telkens stukjes van de grote puzzel prijs. (…) Het verhaal wordt telkens vanuit een ander personage verteld en die verschillende visies staan soms haaks op elkaar. Bovendien heeft de overgrootmoeder van Dominique ook een stem. (…) In de cursieve gedeelten biedt zij een tegenstem aan de gedachten van Dominique. Hiermee geeft de auteur vorm aan een karakteristiek Caraïbisch element: ook de al lang gestorven voorouders spelen in het dagelijkse leven van de mensen een rol. (…). Dominique breekt zich het hoofd over de vraag waarom haar vader naar Canada is vertrokken. (…)  Zij weet niet dat haar vader, een begaafd jurist die als jongetje zwaar is misbruikt door de paters, terug is gegaan naar het eiland en daar aan de drank is geraakt. (…) De gebeurtenissen komen in een stroomversnelling wanneer Hannah, de moeder van Dominique, het dagboek van haar dochter ontdekt en begrijpt hoe moeilijk zij het heeft gehad. Zij besluit ook naar Curaçao te vertrekken om openheid van zaken te geven aan haar dochter. (…) Elodie Heloise vervlecht in het verhaal allerlei zaken die de geschiedenis van Curaçao getekend hebben en die voor een deel nog altijd bestaan: de corruptie van politici, incest en huiselijk geweld, de rol van de paters en hun misbruik van kinderen, vaders die kinderen verwekken maar hun verantwoordelijkheid niet nemen, armoede en de macht van geld, schaamte en de cultuur van zwijgen. (…) De boodschap is dat de uitzichtloze geschiedenis van misbruik en corruptie uiteindelijk doorbroken kan worden door menselijke solidariteit.

Literatuurgeschiedenis.org, «het ereportaal van de Nederlandse literatuur», is een samenwerking tussen Koninklijke Bibliotheek en Taalunie. Michiel van Kempen is emeritus-hoogleraar Nederlands-Caraïbische Letteren.

Lees hier het artikel
Meer over Elodie Heloise bij Uitgeverij In de Knipscheer
Meer In de Knipscheer-auteurs op Literatuurgeschiedenis.org

«Een literair epos: zijn vrije epische vorm maakt het verhaal levendig en toegankelijk.» – Jan Stoel

Over ‘Nausikaä en de grote goden’ van Pim Wiersinga in Boekenkrant, 26 november 2025:

Pim Wiersinga neemt de lezer mee naar een wereld waarin mythologie, geschiedenis en persoonlijke keuzes nauw met elkaar verweven zijn. Nausikaä is het hoofdpersonage en we ervaren alles vanuit de ogen van de jonge prinses van Pontos. (…) Haar perspectief maakt het verhaal intiem en reflectief, terwijl de gebeurtenissen episch zijn. Mithradates VI van Pontos (134–63 v.Chr.), de vader van Nausikaä, was een historische koning, bekend als de “Oosterse Hannibal”, die zijn rijk verdedigde tegen Rome. (…)  Hoewel hij betrokken was bij bloedige conflicten, zoals pogroms tegen Romeinen in Klein-Azië, hanteert hij ethische grenzen. Zo weigert hij waterputten te vergiftigen, ook al wordt dat door zijn adviseurs aangeraden. Mithradates behoudt zijn menselijkheid te midden van oorlog en wreedheid. (…)  Wiersinga’s Nausikaä is meer dan een prinses of mythische figuur; ze (…)  worstelt met de macht en keuzes van haar vader en met de chaos van oorlog. (…)  Haar reis op zoek naar veiligheid is zowel een persoonlijke als ethische zoektocht. (…) Net als Odysseus zwerft ze, maar waar Homeros’ Nausikaä gastvrijheid belichaamt, is Wiersinga’s Nausikaä een actieve, reflecterende vrouw die haar lot mede bepaalt. (…)  Wiersinga kiest voor een episch-poëtische vorm, geïnspireerd door de klassieke epen.  Je zou het een roman in versvorm kunnen noemen. Zijn verzen combineren ritme, klank, alliteraties en metaforen:  (…)  Hoewel het verhaal zich in de Oudheid afspeelt, zijn de thema’s actueel. Mithradates’ kritiek op Rome: (…) weerspiegelt hedendaagse discussies over corruptie, economische uitbuiting en politieke dominantie. De morele vragen rond geweld en verantwoordelijkheid zijn vandaag nog steeds relevant. Nausikaä’s zoektocht naar autonomie en ethische keuzes spreekt moderne lezers aan. Het verhaal eindigt met “ave sive vale” (gegroet óf vaarwel), een subtiele variant op de klassieke Latijnse groet. Het suggereert dat keuzes, liefde en strijd nooit absoluut zijn. Het is een perfecte afsluiting van een verhaal waarin macht, vrijheid en zelfontdekking voortdurend botsen en versmelten. (…)

Lees hier de recensie
Lees hier de recensie in iets aangepaste vorm in de papieren editie van Boekenkrant, december 2025
Meer over ‘Nausikaä en de grote goden’
Meer over ‘Zena’s arena’
Meer over Pim Wiersinga bij Uitgeverij In de Knipscheer

«De auteur staat dicht bij het leven en welzijn van zijn personages.» – André Oyen

Over ‘De schaduw van de poortwachter’ van Ronny Lobo op Antwerpen leest, 22 oktober 2025:

De auteur put zonder twijfel uit zijn eigen ervaringen als hij schrijft over het belang van de natuurlijke omgeving of van een doordachte architectuur. In zijn werk is corruptie een terugkerend thema dat blijkt ook weer uit zijn laatste werk: ‘De schaduw van de poortwachter’.  In zijn verhaal is de Curaçaoënaar Alexius het hoofdpersonage. (…) Als student in Nederland kan hij ook contact met zijn vader Henk leggen en ontdekt het bestaan van een halfbroer en zus, waarmee hij alsnog een relatie probeert op te bouwen (…) Door zijn innemende persoonlijkheid weet hij op Curaçao glansvol op alle terreinen door te breken. (…)  Toch komt er een flinke kink in de kabel omdat hij zoals zovelen zwicht hij voor materiële begeerte. Net als in vorige romans heeft Ronny Lobo met deze roman weer een verhaal afgeleverd waarin de auteur dicht bij het leven en welzijn van zijn personages komt in hun strijd tegen misdaad en discriminatie die niet vlekkeloos is.

Bron
Meer over ‘De schaduw van de poortwachter’
Meer over Ronny Lobo bij Uitgeverij In de Knipscheer

«Zijn observaties zijn Lobo ten voeten uit.  Hij schrijft helder en schept zijn personages beeldend.» – Jerry Dewnarain

Over ‘De schaduw van de poortwachter’ van Ronny Lobo in De Ware Tijd Literair (Suriname), 16 oktober 2025:

(…) Ook in deze nieuwe roman komen tal van sociale en politieke dilemma’s voor, zoals eenoudergezin, armoede, bedrog, eenzaamheid, carrièresucces, corruptie, veerkracht en ondernemersgeest. Echter, waarin Lobo ten voeten uit is, zijn zijn observaties. Hij schrijft helder en schept zijn personages beeldend, op een zo danige manier dat zij makkelijk te volgen zijn binnen de context waarin het verhaal zich afspeelt. Zijn nauwkeurige beschrijving van de ruimte geeft de lezer, al woont die zelfs pas op Curaçao of toerist is, een beeld van herkenning. (…) Lobo schetst eerst de moeilijke omstandigheden waarin zijn personages leven, in penarie, om vervolgens de lezer, gaandeweg het verloop van het verhaal, te trakteren op de successen van met name het hoofdpersonage, Alex. (…) Diens liefde voor peperdure auto’s zorgt later in zijn leven voor grote problemen. Deze hobby kan als leidmotief in het verhaal worden gezien: als succesvolle notaris koopt hij een Maserati. Echter, deze aankoop roept bij de rechterlijke macht vragen op, waardoor hij op den duur achter de tralies belandt. (…)  Na drie jaren in de gevangenis te hebben gezeten, krabbelt hij weer op: hij maakt een comeback en wordt een succesvolle broodjesverkoper (Rijke broodjes) dankzij zijn veerkracht, vechtlust, ondernemersgeest, nederigheid en doorzettingsvermogen. (…)  ‘De schaduw van de poortwachter’ is een boek dat makkelijk wegleest. Het is een aanrader voor leerlingen van de middelbare school. Een mooi boek voor de leeslijst dat zich vanwege de vele motieven leent voor levendige discussies in de klas. Een interessante verhaallijn van een arme jongen uit de ‘getto’ die zich door hard werken en een portie doorzettingsvermogen opwerkt tot een rijke notaris. (…)

Lees hier de recensie
Meer over ‘De schaduw van de poortwachter’
Meer over Ronny Lobo bij Uitgeverij In de Knipscheer

«Roman over het leven van een succesvolle advocaat.»

Over ‘De schaduw van de poortwachter’ van Ronny Lobo voor NBD Biblion, 15 oktober 2025:

‘De schaduw van de poortwachter’ is een roman over de jeugd en het volwassen leven van een getalenteerde man als succesvolle advocaat. Alexius wordt op Curaçao opgevoed door zijn moeder Carmen, die hem sterke normen en waarden bijbrengt. In Nederland ontmoet hij zijn vader Henk, die hem helpt aan een baan bij een landsadvocaat. Wanneer Carmen ziek wordt, keert Alexius terug naar Curaçao. Hij trouwt met de Colombiaanse actrice Catalina en krijgt met haar vijf kinderen. Ondanks zijn succes laat Alexius zich verleiden door materiële begeerten, wat ernstige gevolgen heeft voor het huwelijk en zijn carrière. In ongecompliceerde stijl geschreven. Ronny Lobo (1954) is een Curaçaose schrijver en architect. Hij debuteerde met ‘Bouwen op drijfzand’ (2013). In 1992 ontving hij Curaçaose Cola Debrotprijs voor Architectuur.

Bron
Meer over ‘De schaduw van de poortwachter’ Meer over Ronny Lobo bij Uitgeverij In de Knipscheer

«De stijlfiguur van de hyperbool en overdrijving is gebruikt als middel om de aanklacht tegen financieel misbruik van dubieuze rijkaards te aanvaarden als lezer.» – Wim Rutgers

Over ‘De schaduw van de poortwachter’ van Ronny Lobo in Antilliaans Dagblad, 11 oktober 2025:

(…) Alex is de onbetwiste hoofd persoon in ‘De schaduw van de poortwachter’. Het lijkt het ver haal van een sprookje te zijn. De in eenvoud op de rand van ar moede opgegroeide Alex is het verhaal van een eenvoudige jongen met een zorgzame alleen staande moeder, maar iemand met velerlei gaven die zich al vanaf jonge leeftijd openbaren in de muziek, sport en studie op  zijn geboorte-eiland Curaçao. (…) Als lezer vraag je je af hoe lang deze voorspoed in zorgeloosheid kan voortduren. Het einde van het sprookje komt toch nog onverwacht als de hoofdpersoon de randjes van de wet gaat zoeken en buiten de financiële lijnen begint te kleuren. (…) Ronny Lobo is een grage verteller. Met uitvoerige beschrijvingen worden details uit het dagelijkse leven getekend. (…) ‘De schaduw van de poort wachter’ levert een vlot te lezen verhaal op dat de lezers uitnodigt te volgen wat alleen in sprookjes gebeurt. De stijlfiguur van de hyperbool en overdrijving is gebruikt als middel om de aanklacht tegen financieel misbruik van dubieuze rijkaards te aanvaarden als lezer. Het is de veerkracht van Alex die het moet opnemen tegen de fictie van het waarschijnlijke. (…)

Lees hier de recensie
Meer over ‘De schaduw van de poortwachter’
Meer over Ronny Lobo bij Uitgeverij In de Knipscheer

«De fundamenten moeten stevig zijn, er mag niet worden geknoeid met details.» – Marianne Janssen

Over ‘De schaduw van de poortwachter’ van Ronny Lobo op  LeesKost, 7 oktober 2025:

(…) Op Curaçao (…) bouwt Alexius verder aan zijn carrière. Hij (…) blinkt uit op vele fronten. (…). De als kind zo verguisde jongen is nu de ster van Curaçao. En hij voelt zich uitstekend bij al die weelde. (…)  Maar dan gaat er iets ernstig mis. (…) In dit vierde boek van architect en schrijver Ronny Lobo (…) zijn corruptie, bedrog en status niet weg te denken als fundament voor het verhaal. Lobo hanteert bij zijn verhalen de basis die hij ook voor zijn architectuur zal hanteren. De fundamenten moeten stevig zijn, er mag niet worden geknoeid met details en pas als opdrachtgever en architect elkaar vinden kan het bouwwerk naar beider tevredenheid worden opgeleverd. De architect Lobo werkt op dezelfde manier als de schrijver Lobo aan een ‘gebouw dat stevig staat’. Een mooie samenwerking. Het verhaal is boeiend. Goed geschreven. Ontegenzeggelijk. (…) Een bijzonder boek. Mede door de warme blik op het leven op Curaçao, dat eiland dat voor ‘koude Nederlanders’ zo ver weg en toch ook eigenlijk zo nabij is.

Lees hier de recensie
Meer over ‘De schaduw van de poortwachter’
Meer over Ronny Lobo bij Uitgeverij In de Knipscheer

«Boeiende roman ook als het gaat over financiële regelingen, dan is de tekst net pittiger.» – Marjo van Turnhout

Over ‘De schaduw van de poortwachter’ van Ronny Lobo op Leestafel, 19 september 2025:

Alexius Rijke, zoon van de alleenstaande Carmen, heeft op Curaçao een degelijke opvoeding gehad. Carmen leerde hem dat eerlijkheid hoog in zijn vaandel moest staan. Dus niet zoals zijn vader, de Nederlander Henk, die haar liet zitten met een baby. Na vier jaar kapt Carmen ieder contact met zijn vader af, zodat Alex hem eigenlijk niet kent. Carmen zorgt er voor dat haar zoon al zijn talenten ontwikkelt: ze leert hem koken, waar hij goed in blijkt te zijn, zoals in alles: hij haalt hoge punten op school; hij heeft een talent voor muziek, de piano is zijn instrument. En hij is een zeer verdienstelijk honkbalspeler, men scout hem zelfs om naar Amerika te komen. (…) Alles gaat hem voor de wind, waarom zwicht hij dan toch voor corrupte handelingen? (…) Boeiende roman, waarin Lobo op de gebruikelijk zakelijke manier uitgebreid vertelt over wat je met geld kan doen (!). Daar zal de lezer geen problemen ondervinden, ook niet als er uitgeweid wordt over de hobby’s van Alex, maar als het gaat over financiële regelingen, is de tekst net pittiger. (…)

Bron
Meer over ‘De schaduw van de poortwachter’
Meer over Ronny Lobo bij Uitgeverij In de Knipscheer

«Boek laat zien, zonder belerend te worden, hoe iemand de fout ingaat.» – Ko van Geemert

Over ‘De schaduw van de poortwachter’ van Ronny Lobo in Amigoe-Ñapa, 29 augustus 2025:

(…) Ronny Lobo legt in zijn boeken de vinger op onrecht in de samenleving, op zwakheden van individuen, op corruptie en fraude. We komen gefingeerde en bestaande personages tegen, verzonnen en werkelijke locaties, echte en fictieve situaties. De architectuur is nooit ver weg. (…) Alex, Catalina en hun vijf kinderen hebben het goed, aan geld geen gebrek, alles loopt op rolletjes. Maar dan kondigt minister Rosario aan dat hij de rijke lieden flink gaat aanpakken, “te beginnen met de notarissen, die de overheid altijd op een slimme manier probeerden af te zijn”. Hij roept de branchevereniging bij zich, Alex is bestuursvoorzitter, en laat weten dat het hem ernst is. Hij wil geld zien van de notarissen, onder meer de nooit afgedragen overdrachtsbelasting op de verkoop van onroerend goed. Dan wordt de onkreukbaar geachte Franklin Blauw van landsadvocaat Pels & Groeninckx aangehouden op verdenking van fraude. Hij wordt drie weken uitputtend verhoord en krijgt in afwachting van zijn rechtszaak huisarrest. Met enkelband. (…) Ook Alex wordt opgepakt en moet uitleggen hoe hij aan al dat geld is gekomen, voor de Steinway, de Maseratie, het huis voor zijn moeder… Het leven van Alex neemt aan het einde van het boek een verrassende wending. (…) Lobo’s taal is toegankelijk en beeldend en het verhaal leest lekker weg. De verdienste van Ronny Lobo’s werk, ook van dit boek, is vooral dat de schrijver je laat zien, zonder belerend te worden, hoe iemand die aanvankelijk niet van zins lijkt de wet te willen overtreden, toch de fout ingaat als de verleiding (te) groot wordt. Dat geldt zowel voor ‘de notaris als poortwachter’, Franklin Blauw, als voor zijn ‘schaduw’ Alex Rijke.

Lees hier de recensie
Meer over ‘De schaduw van de poortwachter’
Meer over Ronny Lobo bij Uitgeverij In de Knipscheer

«De lezer als wandelaar in een morele ruimte. Indrukwekkende roman.» – Jan Stoel

Over ‘De schaduw van de poortwachter’ van Ronny Lobo op Boekenkrant, 29 augustus 2025:

Ronny Lobo (Curaçao, 1954) is architect én schrijver. Voor zijn architectuuroeuvre ontving hij in 1992 de Colá Debrotprijs, de belangrijkste culturele onderscheiding op Curaçao. Die dubbele achtergrond is van groot belang: in zijn romans speelt architectuur niet slechts een decoratieve rol, maar vormt ze een fundamenteel principe. Ook in zijn vierde roman, De schaduw van de poortwachter, is dat zo. Het boek leest als een bouwwerk: iedere steen – ieder woord, ieder personage – staat zorgvuldig op zijn plek. De roman ontvouwt zich als een gelaagd ontwerp, waarin zicht en schaduw, structuur en ondermijning voortdurend met elkaar in dialoog zijn. (…)  De titel van de roman verwijst naar de poortwachter: de figuur die symbool staat voor controle. Maar de toevoeging “schaduw” suggereert dat er krachten zijn die zich buiten het zicht voltrekken. Lobo’s roman laat de lezer wandelen door een imposant gebouw waar niet alles zichtbaar is. Achter gesloten deuren fluistert de corruptie, in donkere gangen worden deals gesloten. (…) Het is een roman die niet alleen spanning biedt, maar ook een subtiel architectonisch spel van zicht en schaduw, waarin de lezer zich als wandelaar door een morele ruimte beweegt. Wie houdt van een klassieke plot, krijgt spanning en intrige. Wie oog heeft voor vorm, ontdekt een bouwwerk dat precies in elkaar zit. (…)

Lees hier de recensie
Meer over ‘De schaduw van de poortwachter’
Meer over Ronny Lobo bij Uitgeverij In de Knipscheer