Over ‘Blauwe tomaten’ van Elodie Heloise op Literatuurgeschiedenis.org, 31 mei 2026:
In dit boek komen tal van typisch Curaçaose problemen voorbij, waarbij tegelijkertijd de emotionele wereld zeer herkenbaar blijft, ook voor lezers aan de andere zijde van de oceaan. Zoals bij veel zaken in de voormalige Nederlandse kolonie Curaçao spelen de overzeese banden een rol in het verhaal. (…) De schrijfster (…) bracht haar jeugdjaren door op het Caraïbische eiland, verkaste voor lange tijd naar Nederland en vestigde zich daarna weer op Curaçao. (…). Die pendelbeweging zie je ook terugkeren in Blauwe tomaten bij de personages Hannah en haar dochter Dominique. Elodie Heloise ontleent veel aan haar eigen ervaringen zonder dat deze roman uitgesproken autobiografisch wordt. (…) Net als in een detective geeft de auteur telkens stukjes van de grote puzzel prijs. (…) Het verhaal wordt telkens vanuit een ander personage verteld en die verschillende visies staan soms haaks op elkaar. Bovendien heeft de overgrootmoeder van Dominique ook een stem. (…) In de cursieve gedeelten biedt zij een tegenstem aan de gedachten van Dominique. Hiermee geeft de auteur vorm aan een karakteristiek Caraïbisch element: ook de al lang gestorven voorouders spelen in het dagelijkse leven van de mensen een rol. (…). Dominique breekt zich het hoofd over de vraag waarom haar vader naar Canada is vertrokken. (…) Zij weet niet dat haar vader, een begaafd jurist die als jongetje zwaar is misbruikt door de paters, terug is gegaan naar het eiland en daar aan de drank is geraakt. (…) De gebeurtenissen komen in een stroomversnelling wanneer Hannah, de moeder van Dominique, het dagboek van haar dochter ontdekt en begrijpt hoe moeilijk zij het heeft gehad. Zij besluit ook naar Curaçao te vertrekken om openheid van zaken te geven aan haar dochter. (…) Elodie Heloise vervlecht in het verhaal allerlei zaken die de geschiedenis van Curaçao getekend hebben en die voor een deel nog altijd bestaan: de corruptie van politici, incest en huiselijk geweld, de rol van de paters en hun misbruik van kinderen, vaders die kinderen verwekken maar hun verantwoordelijkheid niet nemen, armoede en de macht van geld, schaamte en de cultuur van zwijgen. (…) De boodschap is dat de uitzichtloze geschiedenis van misbruik en corruptie uiteindelijk doorbroken kan worden door menselijke solidariteit.
Literatuurgeschiedenis.org, «het ereportaal van de Nederlandse literatuur», is een samenwerking tussen Koninklijke Bibliotheek en Taalunie. Michiel van Kempen is emeritus-hoogleraar Nederlands-Caraïbische Letteren.
Lees hier het artikel
Meer over Elodie Heloise bij Uitgeverij In de Knipscheer
Meer In de Knipscheer-auteurs op Literatuurgeschiedenis.org
Over ‘Nausikaä en de grote goden’ van Pim Wiersinga in Boekenkrant, 26 november 2025:
Over ‘De schaduw van de poortwachter’ van Ronny Lobo op Antwerpen leest, 22 oktober 2025: