«Diana Tjin heeft overigens een briljant werk geschreven.» – Kees de Kievid

Over ‘Scènes uit een giftige relatie’ van Diana Tjin op Boekenbijlage, 25 augustus 2025:

(…) Het is augustus 1979. Hermine van Surinaams-Chinese afkomst, heeft in augustus een date 1979 in een café met haar geliefde Berend, die ze tijdens een zomerbaantje heeft leren kennen.  Zij is bijna achttien jaar en hij vijf jaar ouder. (…) Ondanks dat Hermine tijdens die eerste date zeer duidelijk is over haar afkomst zegt Berend: “Je ziet er uit als een Chinees-Indisch meisje. Het kan niet anders dan dat je je vergist.” Dit is een voorbode van de behandeling die haar te wachten staat. (…) Ze raakt angstig en depressief en krijgt nachtmerries. (…)  Voor de ouders van Berend, vooral zijn moeder, en voor zijn vrienden is zij een minderwaardig schepsel. En dan komt ook nog eens haar vader te overlijden. Zij is er kapot van, maar krijgt nergens steun, ook niet van Berend, die haar verdriet eigenlijk niet accepteert! (…) Ze betrekt een zolderappartement. In de epiloog is Hermine ouder dan haar vader toen die stierf. Tijdens hun imaginaire ontmoeting in het Vondelpark vraagt haar vader of ze blij is haar verhaal te hebben geschreven. “Niet per se blij, ik moest het wel doen. Dat alles bij elkaar heeft me geholpen om toch voor mezelf te kiezen en bij hem weg te gaan”. (…) Niet discriminatie is het hoofdthema, maar de rol van de vrouw in de samenleving, dus feminisme. (…) Diana Tjin heeft overigens een briljant werk geschreven, waarin ze eraan herinnert dat we anderen en zeker vrouwen niet mogen neerhalen en twijfelen aan hun intellect.

Lees hier de recensie
Meer over ‘Scènes uit een giftige relatie’
Meer over Diana Tjin bij Uitgeverij In de Knipscheer

«Een schitterend boek. Diana Tjin groeit en blijft groeien.» – Marianne Janssen

Over ‘Scènes uit een giftige relatie’ van Diana Tjin op LeesKost, 20 augustus 2025:
Hermine is nog jong als ze Berend ontmoet. (…) ze wordt verliefd op hem en hij op haar. (…) Ze is erg gesteld op haar familie en kan het niet verdragen dat Berend zo racistisch praat over iedereen die Surinaams is. Hij houdt toch ook van háár? (…) De sfeer tussen de twee gaat op en af. Berend kan vreselijk tekeer gaan. Daarna moet Hermine haar excuses maken omdat zij de scènes zou hebben uitgelokt. En als zij dat deemoedig heeft gedaan, neemt Berend haar weer genadig in zijn armen. Dan houdt hij weer van haar. Hermine gaat zich zo stil mogelijk gedragen om maar niet te zorgen voor giftige scènes thuis. (…)  De ‘scènes uit deze giftige relatie’ zijn zo levensecht en beklemmend geschreven, dat de lezer de adem soms in de keel stokt. En tegelijk speelt bij de lezer de vraag: waarom heb je dit zes jaar volgehouden? Angst? Fatsoen? Een mooi en tegelijkertijd angstaanjagend boek waaruit velen leer kunnen trekken: kijk niet opzij als je vermoedt dat iemand wordt mishandeld, maar reik haar/hem de hand en help haar opstaan. Alleen dán red je mensenlevens, dan is een leven het leven weer waard. (…)

Lees hier de recensie
Meer over ‘Scènes uit een giftige relatie’
Meer over Diana Tjin bij Uitgeverij In de Knipscheer

«Literaire fictie met maatschappelijke urgentie.» – Jan Stoel

Over ‘Scènes uit een giftige relatie’ van Diana Tjin op Boekenkrant, 21 juli 2025:

Wat gebeurt er als je denkt de liefde van je leven te hebben gevonden, maar die liefde langzaam verandert in een sluipmoordenaar van je zelfvertrouwen en persoonlijkheid? In ‘Scènes uit een giftige relatie’ beschrijft Diana Tjin met scherpe pen en sobere kracht hoe een ogenschijnlijk gewone relatie ontspoort in een toxisch web van manipulatie, vernedering en isolatie. De roman (…) is literaire fictie met de intensiteit van een getuigenis. (…) Alsof háár gedrag het probleem is, dat is de tragiek én de kracht van deze roman. (…) Diana Tjin toont met veel nuance hoe gaslighting (een vorm van psychische manipulatie) werkt: hoe woorden wapens kunnen worden, hoe een partner steeds de werkelijkheid verdraait totdat je je eigen herinneringen en emoties wantrouwt. (…) Je ziet het gebeuren — en voelt de beklemming. Die psychologische complexiteit maakt van deze roman méér dan een getuigenis: het is een literaire les in relationele dynamiek. (…) Hermine is dochter van een Chinees-Surinaamse vader, die ze stiekem bezoekt. Zijn advies (…) wordt een moreel baken. Wanneer hij plots overlijdt, voelt ze zich volledig ontworteld. Mooi is de scène waarin hij als in een droom aan het einde terugkeert: niet als spook, maar als richtingwijzer. Haar migratieachtergrond versterkt ook het gevoel van ‘tussenin’ staan: niet alleen tussen twee culturen, maar ook tussen haar verlangen naar zelfstandigheid en de druk om loyaal te blijven — aan haar partner, haar familie, haar afkomst. Tjin toont subtiel hoe culturele afkomst doorwerkt in relationele dynamiek. (…)

Lees hier de recensie
Meer over ‘Scènes uit een giftige relatie’
Meer over Diana Tjin bij Uitgeverij In de Knipscheer

« Zinderende roman. Onze literatuur is nog lang niet afgelopen na Boeli van Leeuwen, Tip Marugg en Frank Martinus Arion.» – Eric de Brabander

VoorplatSchutkleur_Opmaak 1.qxdOver ‘Schutkleur’ van Bernadette Heiligers in Antilliaans Dagblad, woensdag 11 november 2015:
Het boek eindigt met de onthulling van een verrassend (voor wie ‘Mijn zuster de negerin’ niet gelezen heeft) familiegeheim, waarmee de vele pijnlijkheden en frustraties verklaard worden. Bernadette Heiligers is een metaforenkoningin. Ik heb het niet zo op het te pas en te onpas gebruiken van metaforen. (…) Maar Bernadette Heiligers vergeef ik al haar metaforen. (…) Het is Nederlands van grote klasse. (…) Bernadette Heiligers beschrijft op een gevoelige manier in prachtig proza de verborgen pijnlijkheden die zo kenmerkend zijn voor de Curaçaose gemeenschap.
Lees hier of hier de recensie
Meer over ‘Schutkleur’
Meer over Bernadette Heiligers bij Uitgeverij In de Knipscheer

«Fijngevoelig en genuanceerd verhaal.» – Ko van Geemert

VoorplatSchutkleur_Opmaak 1.qxdOver ‘Schutkleur’ van Bernadette Heiligers in Parbode, november 2015:
‘Schutkleur’ is haar eerste roman in het Nederlands. In dit tamelijk korte verhaal (173 pagina’s) volgen we de hoofdrolspelers Corine (de ik-figuur) en haar neef Harold, beiden op Curaçao geboren. Corine wordt gevraagd een vriendenboek voor Harold te maken. (…) In de loop van het verhaal krijgt Corine steeds sterker het vermoeden dat er dingen voor haar verborgen worden gehouden, geheimen die andere leden van de familie wel kennen. (…) Hoewel het boek grote thema’s aansnijdt, wordt het gelukkig nergens gelijkhebberig of boodschapperig. Integendeel, ‘Schutkleur’ is een bescheiden, fijngevoelig en genuanceerd verhaal, over een maatschappij waarin – naast overspel en familiegeheimen – ook (nog altijd) kolonialisme, het zoeken naar culturele identiteit en huidskleur een rol spelen. Zoals op Curaçao, of in Suriname.
Lees hier de recensie
Meer over ‘Schutkleur’
Meer over Bernadette Heiligers bij Uitgeverij In de Knipscheer

Maryse Condé – Heremakhonon / Wacht op het geluk. Roman

Maryse Condé
Heremakhonon / Wacht op het geluk
Oorspronkelijke titel Hérémakhonon
Vertaling José Rijnaarts-van Dongen
Guadeloupe
Paperback 220 blz.,
ISBN 90-6265-043-0
Eerste uitgave 1980

In Heremakhonon / Wacht op het geluk laat Maryse Condé ons kennismaken met de jonge vrouw Veronica, die afkomstig is van de Antillen, in Frankrijk gestudeerd heeft en in een niet met name genoemd Afrikaans land een baan als lerares aanvaardt. Veronica komt niet alleen naar Afrika om les te geven, maar vooral ook om er achter te komen wie ze zelf is en wat ze met de Afrikanen gemeen heeft. ‘In ben gekomen om een land te vinden dat niet wordt bevolkt door negers (…) maar door zwarten. Dat wil, wat duidelijker geformuleerd, zeggen dat ik op zoek ben naar wat er over is van het verleden.’ De realiteit van het zich in de stroomversnelling van de dekolonisatie bevindende Afrika blijkt echer een heel andere te zijn. In plaats van de aloude waarden treft Veronica slechts folklore en ondoorgrondelijke politieke intriges aan. Het verleden bestaat niet meer. De droom van een op ras gebaseerde culturele identiteit blijkt een illusie. Vrijheid en persoonlijk geluk zijn alleen mogelijk door hardnekkig elk radicaal standpunt te weigeren.

Maryse Condé, gebeuren in 1937 in Pointe-à-Pitre op Guadeloupe, wordt, sinds de publicatie van deze debuutroman in 1976, tot de groten van de Caribische literatuur gerekend.
Meer over Maryse Condé