Over ‘De mannenpil’ van Marianne Bernard op Boekenkrant, 10 augustus 2026:
De mannenpil en 24 anderen columns over het leven zelf van Marianne Bernard – en verschenen ter gelegenheid van haar tachtigste verjaardag – leest niet alleen als een bundel columns, maar ook als een portret van een tijd waarin de verhouding tussen mannen en vrouwen langzaam, soms aarzelend en soms schoksgewijs, veranderde. De columns verschenen oorspronkelijk tussen 2003 en 2011, de periode waarin internetdating zijn intrede deed, emancipatie nieuwe accenten kreeg en vanzelfsprekendheden over mannelijkheid en vrouwelijkheid begonnen te schuiven. Bernard schreef ze met nieuwsgierigheid, humor en een scherp oog voor menselijk gedrag. Daardoor voelen haar observaties nog altijd verrassend actueel. De titelcolumn vormt de sleutel tot de bundel. Bernard vraagt zich af wat er zou gebeuren wanneer niet vrouwen, maar mannen verantwoordelijk werden voor anticonceptie. Het antwoord is even voorspelbaar als geestig. ‘Mannen zijn niet te vertrouwen. Mijn vroegere baas zei altijd: ik lieg niet, maar ik heb wel veel fantasie.’ Met één zin zet zij de toon. (…) Halverwege krijgt de bundel een andere lading. Achter de humor blijkt een pijnlijke werkelijkheid schuil te gaan. De meest aangrijpende column is zonder twijfel Door stomheid kapot. Aanleiding vormt de affaire rond Dominique Strauss-Kahn, de invloedrijke Franse politicus en oud-topman van het IMF, die wereldwijd in opspraak kwam nadat een kamermeisje hem had beschuldigd van een gewelddadige aanranding. (…) Vervolgens slaat de column onverwacht om naar haar eigen leven. Toen zij ziek thuis was, werd zij verkracht. De volgende dag stuurde de dader haar vijfentwintig witte rozen. Alsof bloemen geweld konden uitwissen. Wanneer haar vader de bloemen ziet, zegt hij nietsvermoedend: “Dat lijkt me dan wel een jongen om in ere te houden.” In één achteloze opmerking wordt zichtbaar hoe vanzelfsprekend grensoverschrijdend gedrag lange tijd werd gebagatelliseerd en hoeveel vrouwen hun ervaringen voor zich hielden. Juist doordat Bernard zonder zelfmedelijden schrijft, komt haar verhaal des te harder binnen. (…) Misschien vat één zin haar hele blik op de wereld wel het beste samen: ‘Ik ben bang dat onze jagers voor altijd en eeuwig in het stenen tijdperk zijn blijven steken.’ Het klinkt als een kwinkslag, maar er schuilt een serieuze vraag onder: hoeveel verandert de mens werkelijk? Precies die vraag maakt De mannenpil tot een bundel die veel langer blijft hangen dan de gemiddelde krantencolumn. [ Uitgegeven door Small Fist Publishers Amsterdam.]