Els de Groen houdt lezing bij Leuvense Vredesbeweging

Els de GroenLeuven staat in augustus in het teken van de herdenking Hiroshima Nagasaki met o.a. Tentoonstelling met kunstwerken van Japanse studenten/kunstenaars, de digitale stadswandeling ‘Leuven en de Nucleaire link’ en – op zondag 1 augustus 2021 van 15:00 – 16:00 uur – met ‘Vredeskansel in St. Michiels Vredeskerk’ met toespraak door dichter en voormalig Europarlementariër Els de Groen over Nucleaire ontwapening. In haar toespraak, getiteld ‘Pleidooi voor Weifelschap’ stelt De Groen dat het voortbestaan van kernenergie minder afhangt van haar nut dan van haar schadelijkheid. De organisatie van alle activiteiten is in handen van de Leuvense Vredesbeweging in samenwerking met Pax Christi en Belgische Coalitie Stop Uraniumwapens. Locatie: Leuven, St Michiels Vredeskerk, Naamsestraat 57a, 3000 Leuven, België.
Klik hier voor de affiche
Lees hier een korte samenvatting van ‘Pleidooi voor Weifelschap’
Lees hier de hele toespraak van Els de Groen
Meer over Els de Groen op deze site

«Zorgvuldig gecomponeerde mini-verhaaltjes.» – Frans August Brocatus

VooprlatMollenOver ‘Hebben mollen weet van zonsondergangen?’ van Els de Groen op De Auteur, 16 juni 2021:
(…) In deze fraaie bundel regeren de dieren. (…) Er zijn veel kooien in de wereld: symbolische in de vorm van sleur en fysieke kooien met tralies. De meest hermetische kooi is misschien wel de hokjesgeest die ons denken gevangenhoudt en ons blind maakt voor samenhang. Wie de kooi opent, weet dat olifanten, kikkers, libellen en bultruggen met elkaar te maken hebben. Haar gedichten zijn zorgvuldig gecomponeerde mini-verhaaltjes die getuigen van een fijne observatie en aparte inzichten. Ze stemmen ons, mensen, tot nadenken. Vanuit de dieren worden lijntjes uitgezet naar de mensen, de dagdieren. Illustrator en politiek tekenaar Len Munnik zorgde voor prachtige, sobere, hier en daar van een wolkje kleur voorziene tekeningen en/of mini-schilderijtjes.
‘De Auteur’ is een driemaandelijks tijdschrift van de Vereniging van Vlaamse letterkundigen
Lees hier de recensie op het blog van de Vereniging: ‘De Boekhouding’
Meer over ‘Hebben mollen weet van zonsondergangen?’
Meer over Els de Groen bij Uitgeverij In de Knipscheer

Gedicht van Els de Groen vertaald in het Indonesisch

VooprlatMollenUit ‘Hebben mollen weet van zonsondergangen?’ van Els de Groen op Nederlandse poëzie in het Indonesisch, 3 maart 2021::
Op ‘Suara suara dari utara’ (‘Stemmen uit het noorden’), het blog Puisi Belanda, is op 3 maart 2021 het gedicht ‘Een tekening’ in een Indonesische vertaling van Siti Wahyuningsih en Albert Hagenaars geplaatst. Het gedicht is afkomstig uit de bundel ‘Hebben mollen weet van zonsondergangen?’. Het is het 212de gedicht in een almaar groeiende digitale poëziereeks van een keur van Nederlandstalige dichters.
Lees hier het gedicht ‘Een tekening’ in het Nederlands en in het Indonesisch
Meer over ‘Hebben mollen weet van zonsondergangen?’
Meer over Els de Groen bij Uitgeverij In de Knipscheer

«Luchthartig met een vleugje ironie, maar daardoor komt de boodschap wel keihard binnen.» – Maurice Broere

VooprlatMollenOver ‘Hebben mollen weet van zonsondergangen?’ van Els de Groen op MeanderMagazine, 28 december 2020:
‘Huidhonger’ is een woord dat de laatste maanden vaak te horen is. Covid-19 heeft toegeslagen en het gevolg is dat we elkaar niet meer mogen aanraken. Allerlei gewoontes bij begroeten zijn doorbroken en dat kost velen moeite. In dit gedicht komt wel een bijzondere vorm van huidhonger voor die nog een stap verder gaat dan het gemis van een handdruk, een schouderklop of een afscheidskus. Het vers werkt prachtig naar een climax. (…) Mooie zinnen, waarin geen woord te veel staat. (…) Het sonnet ‘Jachtoffers’ is opgebouwd uit tegenstellingen, waardoor contrast ontstaat. De derde strofe is prachtig door de compactheid en de assonanties (door, kogel, dood / katern, bekendmaakte, hare). (…) ‘Verdinging’ staat niet in Van Dale, maar uit de context begrijp je onmiddellijk wat de betekenis is, in dit verband betekent het van een dier een ding maken. Hier ook weer de tegenstelling als stijlmiddel. (…) De dichter probeert ons bewust te maken waar we mee bezig zijn en wat er namens ons gebeurt. Het is absoluut geen betweterig, drammerig werk, ook niet zwaarmoedig of sentimenteel eerder luchthartig met een vleugje ironie, maar daardoor komt de boodschap wel keihard binnen. Interessante bundel die het lezen dubbel en dwars waard is. (…) De bundel is mooi vormgegeven met illustraties van cartoonist Len Munnik die onlangs de Inkspotprijs 2020 won. (…)
Lees hier de recensie
Meer over ‘Hebben mollen weet van zonsondergangen?’
Meer over Els de Groen bij Uitgeverij In de Knipscheer

«Black Lives Matter raakt iedereen.»

VoorplatDubbelbloed3dedruk-75Els de Groen interviewt Etchica Voorn over ‘Dubbelbloed’ in De Republikein, december 2020:
2020 was het jaar van Black Lives Matter. De Nederlands-Surinaamse schrijfster Etchica Voorn heeft aan den lijve ervaren hoe de discussie over de erfenis van de slavernij schuurt in de Nederlandse samenleving. ‘Als je in Nederland slavernij ter sprake brengt, krijg je al gauw het verwijt de racismekaart te trekken.’ (…) Haar roman ‘Dubbelbloed’ werd een succes en is toe aan een vijfde druk. Het verrijkte de Nederlandse taal met een mooi nieuw woord en schafte een ander af: niemand is meer halfbloed. (…)
Lees hier het interview
Meer over ‘Dubbelbloed’
Meer over Els de Groen op deze site

«Wat een prachtige bundel.»

VooprlatMollenOver ‘Hebben mollen weet van zonsondergangen?’ van Els de Groen in Werelddier, Winter 2020, nr. 124, december 2020:
De gedichtenbundel Hebben mollen weet van zonsondergangen? is niet Els de Groens eerste boek over dieren. Ze begon al veel eerder met schrijven over dieren, en kaartte daarbij onderwerpen aan zoals de vossenjacht, pelsdierfokkerijen en de intensieve veehouderij, omdat ze vond dat dat moest veranderen. ‘Al ruim dertig jaar geleden heb ik megastallen bezocht en ik ben toen erg geschrokken. Daar moet echt een eind aan komen!’, zegt Els. ‘Koalabeertjes vinden we vertederend, varkens niet… waarom niet? Ik zie dieren als medebewoners van een planeet die gevaar loopt door menselijke overconsumptie.’ En precies vanwege dat punt besloot Els de Groen deze bundel te maken. ‘Ik hoop dat mensen door het lezen ervan gaan nadenken over hun houding ten aanzien van dieren.’ Inspiratie voor de gedichten haalde Els vooral uit eigen observaties. ‘Veel gedichten, bijvoorbeeld over eekhoorns en uilen, komen voort uit mijn ervaringen in Nederland. Je hoeft echt niet op safari om spannende dingen te zien.’ Zelf heeft Els geen lievelingsdier, alhoewel… ‘Met mijn oude kat Joris kon ik prima communiceren. Op zijn kats natuurlijk. Als je de lichaamstaal van dieren begrijpt, wordt de omgang opeens interessanter. Je gaat zelfs karakters onderscheiden, want de ene poes is echt de andere niet en dat geldt voor alle dieren. Juist vanwege hun verscheidenheid vind ik dieren zo interessant. Daarom wilde ik dat mijn bundel over zo veel mogelijk verschillende dieren ging. Niet uitsluitend over dieren die je kunt knuffelen, maar ook over insecten, krokodillen en olifanten.’ ‘Misschien is de kern van de bundel wel het gedicht Verdinging’, zegt Els. Het gedicht gaat over het feit dat we tegenwoordig geneigd zijn veel dieren als product te beschouwen: ‘In plaats van ons te verdiepen in dieren en ons te verwonderen over wat ze allemaal kunnen, maken we er producten van: een circusact, voedsel, medicijnen of schoenen. Dat gebeurt wereldwijd. Ook in het Westen gaat commercie boven dierenwelzijn. Dat moet echt anders.’
Meer over ‘Hebben mollen weet van zonsondergangen?’
Meer over Els de Groen bij Uitgeverij In de Knipscheer

Voor Joris (22). Gedicht van Els de Groen

VooprlatMollenIn zijn bijna dagelijkse Facebookbericht memoreert Wim van Til, oprichter van en coördinator bij Poëziecentrum Nederland, de geboorte- en sterfdagen van Nederlandstalige dichters. Vandaag (23 december 2020) zijn geboren Arnold Spauwen, Peter van Lier, Hans Kloos en Els de Groen (1949). Het is de sterfdag van Hermien Manger, Louis Th. Lehmann en Francis Verdoodt. Bij wijze van felicitatie/gedenken kiest Wim van Til voor een gedicht van Peter van Lier; uitgeverij In de Knipscheer kiest voor het gedicht ‘Voor Joris (22)’ van Els de Groen uit haar dit jaar bij deze uitgeverij verschenen bundel ‘Hebben mollen weet van zonsondergangen?’.

Voor Joris (22)

De merels hebben maling
aan onze poes gekregen
en hippen onbekommerd
voorbij – op zoek naar wormen.
Ze kijkt ze onbewogen na.
Voortaan komt gevogelte
uit de supermarkt.

Op haar beurt heeft ze maling
gekregen aan de merels.
Maar niet aan ons die wuiven
grimassen en wenken.
Gebarentaal – ze is doof.
Al jaren viert ze slapend
haar triomf met Oud en Nieuw.

Ze weet wel dat ze oud is.
Nog wil ze zich genietend
achter de oren krabben
wankelt en geeft op.
Onze poes vermenselijkt
zoals wij in de loop der
jaren zijn verpoesd.

Meer over ‘Hebben mollen weet van zonsondergangen?’
Meer over Els de Groen bij Uitgeverij In de Knipscheer

«Vindingrijk in verbeelding en pointe.» – Louis Smit

VooprlatMollenOver ‘Hebben mollen weet van zonsondergangen?’ van Els de Groen voor NBD / Biblion, 10 december 2020:
Gedichten over dieren. De dichteres (1949) is kinderboekenschrijfster en was van 2004 tot 2009 lid van het Europees Parlement (fractie Groenen/VEA). De gedichten, 49 in getal, gaan over een breed scala aan dieren. Sommige beschrijven het onrecht dat hun wordt aangedaan, andere geven meer een romantisch beeld van hun leven. Vindingrijk in verbeelding en pointe en vaak aandoenlijk en lief. Daarop sluiten de humoristische illustraties van Len Munnik naadloos aan, tekenaar voor onder meer Trouw en de Dierenbescherming. In de verantwoording hekelt de dichteres het superioriteitsgevoel van de mens, die dieren altijd heeft gebruikt en misbruikt en hun rechten heeft ontzegd. Het voorwoord is van Animal Rights. Een groot deel van de opbrengst van de bundel komt ten goede aan deze organisatie en aan World Animal Protection. De bundel is boeiend voor wie het goed meent met dieren en de boodschap in de gedichten apprecieert, en voor liefhebbers van dierenfabels en -gedichten (Aesopus, La Fontaine, Kees Stip).
Meer over ‘Hebben mollen weet van zonsondergangen?’
Meer over Els de Groen bij Uitgeverij In de Knipscheer

«Vindingrijk in verbeelding en pointe.» – Louis Smit

VooprlatMollenOver ‘Hebben mollen weet van zonsondergangen?’ van Els de Groen voor NBD / Biblion, 10 december 2020:
Gedichten over dieren. De dichteres (1949) is kinderboekenschrijfster en was van 2004 tot 2009 lid van het Europees Parlement (fractie Groenen/VEA). De gedichten, 49 in getal, gaan over een breed scala aan dieren. Sommige beschrijven het onrecht dat hun wordt aangedaan, andere geven meer een romantisch beeld van hun leven. Vindingrijk in verbeelding en pointe en vaak aandoenlijk en lief. Daarop sluiten de humoristische illustraties van Len Munnik naadloos aan, tekenaar voor onder meer Trouw en de Dierenbescherming. In de verantwoording hekelt de dichteres het superioriteitsgevoel van de mens, die dieren altijd heeft gebruikt en misbruikt en hun rechten heeft ontzegd. Het voorwoord is van Animal Rights. Een groot deel van de opbrengst van de bundel komt ten goede aan deze organisatie en aan World Animal Protection. De bundel is boeiend voor wie het goed meent met dieren en de boodschap in de gedichten apprecieert, en voor liefhebbers van dierenfabels en -gedichten (Aesopus, La Fontaine, Kees Stip).
Meer over ‘Hebben mollen weet van zonsondergangen?’
Meer over Els de Groen bij Uitgeverij In de Knipscheer

«Poëzie waar je geen genoeg van krijgt.» – Koos Dijksterhuis

VooprlatMollenOver ‘Hebben mollen weet van zonsondergangen?’ van Els de Groen in Trouw, 6 november 2020:
(…) De Groen doet mooie observaties en ze stelt originele vragen over het ogenschijnlijk vanzelfsprekende. (… ) Olifanten komen vaker voorbij, ook in een tekening van Len Munnik, die de bundel illustreerde. ‘Olifanten jagen niet / ze eten wat het bos schaft’, schrijft De Groen, en: ‘een mug doodslaan is / moeilijker dan olifanten vellen / Hoe heftig ook het jagen / een mug haalt niet de krant / Eer haalt een krant de mug’. (…) Uit de gedichten van De Groen blijkt een groot mededogen met de dieren die we in kooien stoppen, maar ook met mensen die ‘vraatzuchtiger dan processierupsen de laatste bomen rooien om hun kroost te voeden’. (…) De Groen is schrijver maar was ook politicus, Europarlementariër zelfs. Ze weet dus waarom olifanten ongeschikt zijn voor de porseleinen kast van de diplomatie: ‘te breed voor wandelgangen / te dik voor achterkamertjes’.
Lees hier de recensie in de rubriek ‘Natuurdagboek’
Meer over ‘Hebben mollen weet van zonsondergangen?’
Meer over Els de Groen bij Uitgeverij In de Knipscheer