«Rijk familieverhaal over liefde, macht, vrijheid.» – Jan Stoel

Over ‘De bruine zeemeermin’ van Annel de Noré op Boekenkrant, 28 augustus 2026:

Een vrouw kan sterk zijn en toch haar vrijheid verliezen. Een dochter kan van haar moeder houden en haar jarenlang niet begrijpen. En een man die een vrouw een andere toekomst laat zien, kan zelf gevangen zitten. Die tegenstrijdigheden maken De bruine zeemeermin van Annel de Noré tot (…) een rijk familieverhaal over liefde, macht, vrijheid en de vraag hoe je jezelf kunt blijven. De roman begint bij Peetje, Hortense Clementine Baas, geboren in 1875 als oudste kind van geëmancipeerde slaven. Na de dood van haar ouders ontfermt ze zich over haar drie jongere broers. Die krijgen samen 34 kinderen. Peetje wordt de spil van de familie. (…) Vanuit deze oermoeder ontvouwt zich de geschiedenis van Ingrid en haar dochter Marjory. (…) De vorm van de roman is opvallend zorgvuldig gekozen. De hoofdstukken dragen niet alleen een ander perspectief, ze laten ook verschillende levensfasen van Ingrid en Marjory zien. Het kind kijkt anders naar de wereld dan de volwassen vrouw die later terugkijkt op wat er is gebeurd. Daardoor ontstaat een soort spiegelwerking: wat in het ene hoofdstuk een angstaanjagende ervaring voor Marjory is, krijgt later vanuit Ingrid een heel andere lading. De lezer groeit als het ware met beide vrouwen mee. (…) De stijl is beeldend. (…) De combinatie van rauwheid, beeldspraak en humor is sterk. De Noré schrijft over mishandeling, overspel en verdriet, maar de roman wordt nergens loodzwaar. (…) De bruine zeemeermin is stevig geworteld in de Surinaamse en Caribische literatuur. De familiegeschiedenis, de taal, Paramaribo en Lelydorp en de verhoudingen tussen mannen en vrouwen bepalen het verhaal. Tegelijkertijd zijn de vragen universeel: hoe blijf je jezelf binnen een relatie? Wat doet geweld met een kind? Kun je je moeder begrijpen zonder haar keuzes goed te keuren? En durf je iemand dichtbij te laten komen zonder jezelf kwijt te raken?

Lees hier de recensie
Meer over ‘De bruine zeemeermin’
Meer over Annel de Noré bij Uitgeverij In de Knipscheer

«Krachtige mix van realisme en magisch realisme.» – André Oyen

Over ‘Thuisreis’ van Ton van Reen op Antwerpen leest, 20 februari 2026:
Elk boek dat Ton van Reen (84) schrijft, romans, kinder- en jeugdboeken, ze raken mij altijd op een of andere manier! Een oude musicoloog die eerder al zijn zoon en vrouw verloor, reist na het verlies van een jeugdvriend terug naar zijn geboortedorp. Ton van Reen is (84) en hij schreef dit boek met zo een krachtige mix van realisme en magisch realisme dat je het geraffineerde verhaal als een biografische film beleeft!

Bron
Meer over ‘Thuisreis’
Meer over Ton van Reen bij Uitgeverij In de Knipscheer

«Een zich fraai ontwikkelende psychologische roman.» – Koen Eykhaut

Over ‘Thuisreis’ van Ton van Reen op De Limburger, 1 december 2025:

In ‘Thuisreis’ van Ton van Reen (Maasbree) gaat het om minstens één thuisreis. Thomas, een oudere, licht dementerende, hallucinerende weduwnaar, woont in Haarlem waar het boek opent met een gesprek tussen hem en kleinzoon Tom. Een fijn gesprek, ook voor de lezer, want de schrijver stopt het vol info over het tweetal. Ze hebben Tom teruggezet van havo naar vmbo, wat bij zijn opa herinneringen oproept aan hoe hij in het dorp in het zuiden niet meetelde omdat hij uit een arbeidersmilieu kwam, waarmee Van Reen knap een van de thema’s introduceert. Extra pijnlijk vroeger omdat Thomas bevriend was met klasgenoot Leo, zoon van een fabrikant in het dorp. Een fabriek van aroma’s, waarmee het motief geur, bij uitstek het zintuig van de herinnering, zijn intrede doet. Thomas ontvangt een rouwkaart. Leo is gestorven, wat hem ertoe brengt een soort thuisreis te maken op weg naar de uitvaart van Leo in hun beider geboorteplaats. Op het persoonlijke vlak mooi, omdat Thomas ooit iets had met Irene, kersverse weduwe van Leo. Hij is echter duidelijk meer bezig met zijn eigen doden, zijn vrouw en hun zoon Theo, die lijkt op Van Reens vroeg gestorven zoon. Onder meer in hun beider fascinatie voor Afrika. Dat ‘thuisreis’ ook kan slaan op überhaupt de laatste reis van Thomas, wordt de lezer allengs duidelijk. Dat betreft dus de tweede thuisreis, zoals A.H.J. Dautzenberg in ‘Engelland’ (2025) dat deed met een oude man in een boot op weg naar het levenseinde. ‘Thuisreis’ van Ton van Reen is een zich fraai ontwikkelende psychologische roman waarin velen zich zullen herkennen. (…)  De roman overtuigt in de integriteit waarmee het verhaal van de oude man bij de lezer aankomt.

Lees hier de recensie
Meer over ‘Thuisreis’
Meer over Ton van Reen bij Uitgeverij In de Knipscheer

«Opnieuw een zeer toegankelijk werk zonder literaire grootdoenerij.» – Kees de Kievid

Over ‘Thuisreis’ van Ton van Reen op Boekenbijlage, 25 november 2025:

Van Reen wordt nogal eens onderschat. Vooral de Randstedelijke literaire kritiek focust zich meer op nieuw, experimenteel werk en vergat Van Reen. (…) Critici vonden hem vaak te regionaal. Maar juist daar ligt zijn kracht. Hij beschrijft als geen ander het Limburgse dorpsleven, de sociale strijd, armoede in het arbeidersmilieu, zowel in het heden als in het verleden. (…)  De lezer begrijpt hem en voelt met hem mee. Dat gebruik van maatschappelijk engagement is pas kwaliteit! (…)Het zou geen goede ‘Ton van Reen’ zijn als niet een van zijn bekendste thema’s een rol in het verhaal speelt, namelijk de familiegeschiedenis. Verzonnen of (half) autobiografisch, dat doet er niet toe. Daarbinnen spelen dan vaker, zoals ook hier, een aantal bekende motieven een rol: ouderdom, het overlijden van een geliefde (Thomas en Ton verliezen beiden een zoon), zelfinzicht en ongelijkheid. Allemaal met rijke variatie en met grote verbeeldingskracht opgeroepen. De al wat oudere auteur en muziekkenner Thomas Waagmeester krijgt een overlijdensbericht van zijn jeugdvriend Leo en twijfelt of hij diens begrafenis in zijn vroegere woonplaats zal bijwonen. Uiteindelijk besluit hij positief. (…) Thomas zal uiteindelijk geen spijt krijgen van zijn ‘thuisreis’. In ‘zijn’ dorp komt hij veel te weten over zaken waar hij toe geen notie van had. Zijn hernieuwde kennismaking met Irene levert begrip op, maakt het verdriet ‘draagzamer’, de hereniging tot verzoening. Zo zit er toch ook een liefdesroman in Van Reens verhaal verborgen. Een boek dat Thomas aan het einde van het verhaal zelf zegt te willen schrijven! Nu komen we weer terug vanwaar we waren gekomen. Is dit boek van Ton van Reen ook het boek van Thomas? Ik kan er niet aan ontkomen Van Reen een compliment te geven voor zijn verwoording van het verhaal. Hij heeft opnieuw een zeer toegankelijk werk gepubliceerd, zonder zich te bezondigen aan literaire grootdoenerij. (…)

Lees hier de recensie
Meer over ‘Thuisreis’
Meer over Ton van Reen bij Uitgeverij In de Knipscheer

«Debuutroman een must read voor deze zomer.»

Over ‘Zwijgen zweeg gezwegen’ van Johnny Laporte in Moesson, juli –augustus 2024:

(…) ‘Never judge a book by its cover, of titel in dit geval. Weer een boek over het Indisch zwijgen, er zijn er al zoveel. Als je wel eens op Indische Facebookgroepen hebt gekeken merk je dat de Indo’s helemaal niet zo zwijgzaam zijn, maar dat is een andere discussie. De titel van het boek slaat niet op de inhoud, gelukkig, maar op Johnny Laporte (71) schrijver van’ Zwijgen zweeg gezwegen’, zijn debuutroman en een must read voor deze zomer.’ (…) Lees het hele interview met Johnny in het dubbeldikke zomernummer ‘Indisch in Nederland’ ( zomereditie)!

Zie Moessonen hier
Meer over ‘Zwijgen zweeg gezwegen’
Meer over Johnny Laporte bij Uitgeverij In de Knipscheer

«Realistische familiegeschiedenis over generaties Indisch-zijn wordt spannend misdaadverhaal.»

Over ‘Zwijgen zweeg gezwegen’ van Johnny Laporte voor Biblion, 4 juli 2024:

Een roman over Indische Nederlanders in drie episodes. Het boek begint als een realistische familiegeschiedenis over generaties Indisch-zijn en de ‘repatriëring’. Het verhaal vertelt over Indische Nederlanders die met trauma het voormalige Nederlands-Indië ontvlucht zijn en aan de poort staan van een nieuw ongewis leven. Liefdesgeschiedenissen, verboden liefde, jaloezie, vreemdgaan, een buitenechtelijk kind, weemoed, verdriet en vriendschap passeren de revue. Gaandeweg ontwikkelt de roman zich tot een misdaadverhaal met thrillerelementen. De diverse verhaallijnen lopen door elkaar en de spanning neemt toe bij de passages waar goena-goena en de stille kracht hun rol in het verhaal opeisen. Met spanning en enigszins gedragen geschreven. Geschikt voor een brede tot literaire lezersgroep. Jonny Laporte (Medan, 1952) is gitarist. Hij werd in 1952 in Indonesië geboren als John Rijken. Zijn familie emigreerde in 1958 naar Nederland en vestigde zich in Haarlem-Noord. ‘Zwijgen zweeg gezwegen’ is zijn debuutroman.

Meer over ‘Zwijgen zweeg gezwegen’
Meer over Johnny Laporte bij Uitgeverij In de Knipscheer

«Boeiende roman die sterk is opgebouwd en ook een inkijk geeft op stuk Nederlands koloniaal verleden.» – André Oyen

Over ‘Zwijgen zweeg gezwegen’ van Johnny Laporte op Ansiel, 20 juni 2024:

In de muziekwereld staat Johnny Laporte bekend als een indorocker van het eerste uur, de gitarist van de Oscar Benton Blues Band en Barrelhouse. Tevens is deze musicus ook een gedreven schrijver. Johnny Laporte werd in 1952 In Medan in Indonesië geboren als John Rijken. Zijn familie emigreerde in 1958 naar Nederland en vestigde zich in Haarlem-Noord. De broers Guus en Johnny kwamen al jong als gitaristen in de muziek terecht. Gelijktijdig met zijn debuutroman ‘Zwijgen zweeg gezwegen’ verschijnt van Johnny Laporte zijn soloalbum ‘That’s Me’. ‘Zwijgen zweeg gezwegen’ is een verhaal in drie episodes, dat begint als een familiegeschiedenis, over generaties Indisch-zijn, de ‘repatriëring’ en gaat over Indische Nederlanders die met een trauma het voormalige Nederlands-Indië ontvlucht zijn en ontheemd een nieuw onzeker leven moeten opstarten. De jonge hoofdpersoon Joachim Broekhuis heeft samen met zijn Nederlandse moeder Anna halsoverkop hun rubberplantage in Sumatra moeten verlaten. Direct na de Tweede Wereldoorlog is in (dan nog) Nederlands-Indië een bloedige opstand uitgebroken: de bersiap. Vader Theodoor is daar al bij omgekomen, net als Swasti, het vriendinnetje van Joachim. Moeder, zoon en het kindermeisje Fietje komen uiteindelijk terecht in het koude Wassenaar. Daar zetten ze in een vervallen villa – voorheen gebruikt door de Duitse bezetter – een pension op voor gerepatrieerden: Lieflijk Indië. Het verhaal staat bol van liefdesgeschiedenissen, verboden liefde, jaloezie, vreemdgaan, een buitenechtelijk kind, weemoed, verdriet en vriendschap enz.. Maar er zitten ook veel thrillerelementen in deze boeiende roman en ook passages waar goena-goena en de stille kracht voor een exotisch accent in het verhaal ontbreken niet. ‘Zwijgen zweeg gezwegen’ is misdaadroman én heldenverhaal in één en uiteraard putte de auteur voor zijn debuutroman rijkelijk uit zijn eigen familiegeschiedenis. Het verhaal is sterk opgebouwd en geeft ook een inkijk op stuk Nederlands koloniaal verleden.

Bron 17 april 2024
Meer over ‘Zwijgen zweeg gezwegen’
Meer over Johnny Laporte bij Uitgeverij In de Knipscheer
Luister hier naar interview met Pim Geurts

Johnny Laporte – Zwijgen zweeg gezwegen. Roman

Johnny Laporte
Zwijgen zweeg gezwegen
Een Indische roman
Indonesië, Nederland
omslagtekening Cary Venselaar
gebrocheerd in omslag met flappen, 496 blz.,
€ 24,50
eerste druk november 2023
ISBN 978 94 93214 46 0

Zwijgen zweeg gezwegen is een verhaal in drie episodes, dat begint als een realistische familiegeschiedenis, over generaties Indisch-zijn, de ‘repatriëring’ en gaat over Indische Nederlanders die met trauma het voormalige Nederlands-Indië ontvlucht zijn en aan de poort staan van een nieuw ongewis leven. Liefdesgeschiedenissen, verboden liefde, jaloezie, vreemdgaan, een buitenechtelijk kind, weemoed, verdriet en vriendschap komen langs. Gaandeweg doet suspense zijn intrede en ontwikkelt de roman zich tot een ‘krimi’, een welhaast episch misdaadverhaal, met tal van thrillerelementen. De diverse verhaallijnen kronkelen als slangen door elkaar en de spanning neemt alleen maar toe bij de passages waar goena-goena en de stille kracht hun rol in het verhaal opeisen. Muziek en de Indische keuken komen, hoe kan het ook anders, veelvuldig aan bod in deze met humor geschreven deels autobiografische roman.

Zwijgen zweeg gezwegen is misdaadroman én heldenverhaal in één. Voor deze debuutroman putte Johnny Laporte royaal uit zijn eigen familiegeschiedenis en zijn waargebeurde belevenissen.

Johnny Laporte werd in 1952 In Medan in Indonesië geboren als John Rijken. Zijn familie emigreerde in 1958 naar Nederland en vestigde zich in Haarlem-Noord. De broers Guus en Johnny kwamen al jong als gitaristen in de muziek terecht: Guus Laporte eerst bij John The Revelator, en Johnny Laporte (samen met Guus) in Oscar Benton Blues Band en in Barrelhouse, de met 2 Edisons bekroonde bluesband die in 2012 is opgenomen in de Dutch Blues Hall of Fame. Gelijktijdig met de roman Zwijgen zweeg gezwegen verschijnt van Johnny Laporte zijn soloalbum That’s Me  op het label Sounds Haarlem Likes Vinyl (Catalogusnummer SHLV066). Voor sommige nummers op het album is de tekst ontleend aan de roman. Meer over That’s Me op www.jlpbluesmusic.com
Meer over Johnny Laporte op deze site

«Absoluut de moeite waard om te lezen.» – Marjo van Turnhout

VoorplatVanzover-75Over ‘Van zo ver gekomen’ van Bernadette Heiligers op Leestafel, 23 december 2021:
(…) Ze woonden in een bouwsel van pallets en zeildoek, aan de rand van Rosario, een stad in de Dominicaanse Republiek. Ariana moet vluchten, als Dini tien jaar oud is. Ze gaan naar Curaçao waar Ariana werk vindt als verzorgster. (…) Ook Dini wordt dus aan het werk gezet. Omdat ze haar nut bewezen heeft mag ze blijven na de dood van haar moeder. (…) De man des huizes is gecharmeerd van het kind, en leert haar veel, vooral over literatuur. Ook door de familie te observeren leert het meisje van alles. (…) En ze is een doorzetter. Ze rondt haar opleiding af, en wordt juriste. (…) Een dramatisch voorval zet haar leven op zijn kop, maar ze ontpopt zich als een sterke vrouw. Ook de andere vrouwen die Heiligers beschrijft zijn sterk, maar ze kunnen nauwelijks op tegen de machocultuur die heerst op het eiland. De thematiek is waarschijnlijk dat: de weerstand van de vrouwen tegen de mannen. Ook de invloed van de verzelfstandiging, het losmaken van Nederland, hetgeen niet altijd ten voordele van de Antillen ging, speelt een rol. (…) Het is absoluut de moeite waard om hierover te lezen!
Lees hier de recensie
Meer over ‘Van zo ver gekomen’
Meer over Bernadette Heiligers bij Uitgeverij In de Knipscheer

«Absoluut de moeite waard om te lezen.» – Ko van Geemert

VoorplatVanzover-75Over ‘Van zo ver gekomen’ van Bernadette Heiligers in Ñapa (Amigoe), 4 december 2021:
De straatarme Ariana en haar dochtertje Dini komen van de Dominicaanse Republiek naar Curaçao. Ariane gaat (illegaal) aan de slag bij het echtpaar Lilian en Rutger Helbier (oom Rudy), waar ook nog hulp Ena werkzaam is. Zoon van het echtpaar is Simon, met wie Ariana gaat trouwen. Wanneer Ariana, Simon, vriendin Felicia en Dini de dag voor het huwelijk naar Lagun beach gaan, gebeurt er iets vreselijks: Ariana verdrinkt. Dini neemt de plaats van Ariana bij het echtpaar in. ‘Van zo ver gekomen’ is (na ‘Schutkleur’ uit 2015) de tweede roman van de in 1952 op Curaçao geboren Bernadette Heiligers. (…) De lezer van deze korte roman (132 pagina’s) komt al spoedig te weten dat Dini rechten heeft gestuurd en nu mediator is. (…) Er gebeurt van alles in dit boek, veel gaat over verrassende verhoudingen en familiegeheimen: iedereen is familie van elkaar, zo lijkt het. Dini’s conclusie luidt aan het eind van het verhaal: “Ik heb geleerd dat er geheimen zijn om de waarheid te verbergen en andere om illusies overeind te houden.” (…) Heiligers kan zonder twijfel schrijven en ‘Van zo ver gekomen’ bevat allerlei boeiende ingrediënten, die we ook uit haar eerdere werk kennen. We noemen: kolonialisme, racisme, culturele verschillen, huidskleur, familiebanden, relaties, geschiedenis, herkomst. (…)
Lees hier de recensie
Meer over ‘Van zo ver gekomen’
Meer over Bernadette Heiligers bij Uitgeverij In de Knipscheer