Over ‘Een waakhond aan me vastgebonden’ van Margriet Westervaarder voor NBD Biblion, 27 augustus 2025:
Een miskende vader (‘het varken aan het spit / druipend van vet en geur / niemand zag / dat het vader was’), een meisje dat niet meer eet (‘hoe haar pril onvolgroeide lijf / al bij de geur van voedsel krimpt’), een wegterende moeder (‘maar niemand van ons bij je is / terwijl jij brandt’); deze pijnlijke beelden komen allemaal langs in de nieuwe bundel van Margriet Westervaarder. ‘Een waakhond aan me vastgebonden’ is haar derde bundel, die bestaat uit zeven delen: ‘warme sokjes’, ‘het bed nog nooit zo wit’, ‘verzin een god’, ‘hoe zij, hoe hij’, ‘blindlicht’, ‘schuimgebak’, ‘de krulstaart van de keeshond’ – zo op het oog vrij huiselijk klinkende thema’s. Hier is een aardse dichter aan het werk en haar thema’s zijn ongekunsteld. Haar gedichten gaan over dagelijkse dingen, het leven zelf, maar dan de dingen die je later pas doorhebt. Het leven wordt eerst geleefd en dan pas gezien (vrij naar Kierkegaard). Zo is een oudere vrouw ook een meisje, een lieve moeder ook een valse echtgenote en alles daartussenin. Een bundel om de tijd voor te nemen.
Meer over ‘een waakhond aan me vastgebonden’