«Je kunt alleen in jezelf verdwalen.» – Lex Paleaux


Op 1 juni 2021 was schrijver Lex Paleaux te gast bij interviewer Peter de Rijk in de derde aflevering van het live boekenprogramma De Epiloog vanuit Pletterij Haarlem. Dit vanwege Paleaux’ opmerkelijke ‘dubbeldebuut’ met de ademstokkende roman ‘Winterwater’ over het Friese jochie Lexje en met het soms hilarische ‘Het leven is een circus’ waarin een volwassen Lex door allerlei voorvallen telkens herinnerd wordt aan zijn kindertijd. R: Is het schrijven van deze boeken ook een manier om onnodige bagage los te laten? P: Elke auteur die schrijft doet dat omdat hij iets kwijt moet. R: Jij schrijft boeken waarin kindermisbruik voorkomt, waarin zwaar geweld tegen een kind voorkomt. Dat zijn onderwerpen waarover we niet vaak genoeg kunnen nadenken. P: Ja, dat.
Kijk en luister hier naar De Epiloog 3
Meer over ‘Winterwater’
Meer over ‘Het leven is een circus’
Meer over Lex Paleaux bij Uitgeverij In de Knipscheer
Klik hier voor meer over De Epiloog

«Geslaagde meesterproef.» – Ezra de Haan

De laatste paradeOver ‘De laatste parade’ van Ruth San A Jong op Literatuurplein, 10 december 2011:
Eigenlijk is het verrassend hoeveel Ruth San A Jong in deze negen verhalen weet kwijt te raken. En natuurlijk gaan het niet alleen maar over de dood. Want ook het leven komt aan bod en de liefde, het alledaagse Surinaamse leven. Juist al die doodgewone dingen die je zelden in een roman tegenkomt. Door geen taboe uit de weg te gaan en veel humor te gebruiken is De laatste parade een mooi en erg bijzonder boek geworden. Misschien schreef de auteur de verhalen met de laatste woorden van Baas Hugo in het achterhoofd ‘Mi no wani no wan babari’: Mocht ik ooit sterven dan geen schandaal aan mijn oren, maar wel vrolijkheid en plezier.

Lees hier de recensie

Meer over ‘De laatste parade’

«Directe schrijfstijl afgewisseld met mooie zinnen en sprekende beelden.» – Sunny Jansen

De laatste paradeOver ‘De laatste parade’ van Ruth San A Jong op Literair Nederland, 7 november 2011:
Het is een divers beeld, ze voert haar lezers langs de geheime rituelen bij de lijkwassing, de problematiek van bijvrouwen en de mysteries van winti. Moord, zelfmoord, euthanasie, kindermisbruik, verkrachting: de verhalen hebben stuk voor stuk zware, sociaal gevoelige onderwerpen. Maar toch wordt de verhalenbundel nergens zwaarmoedig of deprimerend en dat is knap. Ruth San A Jong wisselt haar directe schrijfstijl af met mooie zinnen en sprekende beelden, die de lezer af en toe een glimlach ontlokken. Op andere momenten zijn haar observaties scherp. Af en toe is er, ondanks de alom aanwezige dood, ook een komische noot te bespeuren.

Lees hier de recensie

Meer over ‘De laatste parade’