Tag: klassenverschil

«Atmoredjo heeft niet veel woorden nodig om een volledige wereld te scheppen.» – Marjo van Turnhout

Over ‘Wreetmod de pestkop en Soedirs amandelen’ van Marius Atmoredjo op Leestafel, 8 mei 2026:

De ik-figuur die het verhaal vertelt is de oudere broer van Soedir. Met hun ouders en nog acht broers en zussen wonen zij in het dorp Kebonredjo. Soedir is tien jaar, en erg kwetsbaar omdat hij niet gezond is. De leefomstandigheden doen hem ook geen goed, het gezin is erg arm, hun vader heeft zwaar en onderbetaald werk. Ze hebben niets, alleen honger. Hun huisje heeft de vader eigenhandig gebouwd, en zoals alle hutten in het dorp is het niet meer dan een bouwsel van ruwe planken, met er bovenop verroeste zinkplaten en palmbladeren. De vloer bestaat uit rode aarde, die aangestampt is en zo hard als steen. De jongens gaan naar school, die wél gebouwd is met baksteen en hout, en een fatsoenlijk dak erop heeft. Zo zal het huis van de verteller er later ook uitzien, denkt hij. En amandelbomen, zoals die bij school staan, wil hij ook. Die geven een fijne schaduw en ze dragen lekkere vruchten. Het lijkt een idyllische plek, maar dat is het niet: de juf van Soedir is wel heel aardig, maar de juf van de hogere klassen is wreed. Op straat hebben de jongens last van twee pestkoppen, die het vooral gemunt hebben op Soedir, immers een makkelijk slachtoffer! (…) Maar: hoe moeilijk de jongens het ook hebben, het verhaal is optimistisch: ze hebben elkaar immers! En hun dromen. Een novelle, niet meer dan zeventig pagina’s, maar zeker voor de kaaskoppen onder ons een bron van veel informatie. Het verhaal speelt zich af in 1960 en benoemt het klassenverschil in Suriname. Atmoredjo heeft niet veel woorden nodig om een volledige wereld te scheppen, een wereld van armoede, cultuurverschil en ondanks alles: hoop.

Lees hier de recensie
Meer over ‘Wreetmod de pestlkop en Soedirs amandelen’
Meer over Marius Atmoredjo bij Uitgeverij In de Knipscheer

«In helder proza schetst Diana Tjin een tijdsbeeld.» – Jannie Trouwborst

VoorplatBijlmerliedje-75Over ‘Een Bijlmerliedje’ van Diana Tjin op Mijn Boekenkast, 16 november 2018
(…) De jaren zeventig herleven in deze coming-of-age roman over een Surinaams meisje dat opgroeit in een warm gezin in de Bijlmer. In dat gezin (vader, moeder, drie broers en een zus), maar ook in de omgeving, speelt soulmuziek een belangrijke rol. Sommige van de in het verhaal genoemde titels zullen wellicht bekend in de oren klinken, maar voor de volledigheid heeft Diana Tjin achterin het boek een lijst opgenomen met alle songs die een rol spelen in het boek. De opgroeiende kinderen uit het gezin vinden in de teksten van de songs een weerklank van hun gevoelens: twijfel, hoop, boosheid of verlangen. (…) In fragmentarische hoofdstukken, vrijwel chronologisch gerangschikt, maken we mee hoe Sheila zich ontwikkelt van timide brugklasser op het gymnasium tot een zelfbewuste jonge vrouw. Stapje voor stapje schildert Diana Tjin in helder proza hoe Sheila ontdekt wie ze is en wat ze wil. Een verhaal over vriendschappen die onder druk komen te staan, over verliefdheden, over het zoeken naar erkenning als een meisje met een Surinaamse achtergrond, over het aftasten van de door haar ouders opgelegde grenzen. Maar ook over haar verzet tegen discriminerende taal, over het besef van klassenverschil en de ergernis over leugens en afwijzing. (…)
Waar Karin Amatmoekrim met ‘Het Gym’ in de eerste plaats een belangrijk thema (discriminatie) onder de aandacht wilde brengen, wil Diana Tjin vooral een tijdsbeeld schetsen (opgroeien in De Bijlmer in de jaren zeventig). Zo bekeken zijn ze allebei geslaagd in hun opzet. (…)
Lees hier de recensie
Meer over ‘Een Bijlmerliedje’
Meer over Diana Tjin

«Portret van de beginjaren van de Amsterdamse Bijlmer.» – Theo Jordaan

VoorplatBijlmerliedje-75Over ‘Een Bijlmerliedje’ van Diana Tjin op Alles over boeken en schrijvers, 20 oktober 2018:
(…) In haar tweede roman ‘Een Bijlmerliedje’ schildert schrijfster Diana Tjin een portret van de beginjaren van de Amsterdamse Bijlmer. (…) In korte schetsen tekent Diana Tjin op aardige wijze een beeld van de eerste bewoners van de Bijlmer. Daarnaast slaagt ze er goed in om het gezinsleven van een jaren 70 familie op een prettige manier te beschrijven. Rode draad in het boek is de muziek. Bovenal de soulmuziek uit de jaren 70 die als een soort van soundtrack dient voor deze sympathieke roman. (…) Het grote en kleine leed van een ontluikende puber gecombineerd met een schets van de snelle teloorgang van de Bijlmer maken het boek lezenswaardig.
Lees hier de recensie
Meer over ‘Een Bijlmerliedje’
Meer over Diana Tjin

«Verzet tegen discriminerende taal.»

VoorplatBijlmerliedje-75Over ‘Een Bijlmerliedje’ van Diana Tjin in Opzij, oktober/november 2018:
Tiener Sheila wordt bewust van wie ze is, van wat ze wil en denkt. Ze vraagt zich af waarom ze ‘typisch Aziatische benen’ en steil haar heeft. Een meisje dat de grenzen aftast van wat mag van haar ouders, dat zich verzet tegen discriminerende taal, klassenverschil haarscherp aanvoelt, zich ergert aan leugens en afwijzing omdat ze echt wil leven en de wereld wil ontdekken.
Lees hier het interview
Meer over ‘Een Bijlmerliedje’
Meer over Diana Tjin