«Met zichtbaar plezier opgeschreven in een relativerende stijl, vaak geestig, soms zelfs hilarisch.« – Ko van Geemert

Over ‘Kloppen voor de lift’ van Kees Broere in Amigoe, 17 februari 2024:

In zijn onlangs verschenen boek ‘Kloppen voor de lift’ haalt hij herinneringen op aan zijn lange carrière als correspondent. De titel is ontleend aan het volgende verhaal. Broere bevindt zich in Kinshasa, de hoofdstad van Congo. In het ministerie van Informatie is een lift aanwezig. De liftbediende, een man in een keurig, tot op de draad versleten uniform, blijkt een absoluut ‘verdiepingsgehoor’ ontwikkeld te hebben: op geen enkele verdieping werken de drukknopjes, je moet zo hard mogelijk op de deur naar de schacht kloppen als je mee wil. De liftbediende weet feilloos alle verdiepingen te onderscheiden, van de begane grond tot de twintigste etage. Het boek staat vol met dergelijke anekdotes, verdeeld over 33 hoofdstukjes. (…) Allemaal met zichtbaar plezier opgeschreven in een relativerende stijl, met veel understatements. Vaak geestig, soms zelfs hilarisch. (…) Het is in dit boek zeker niet een en al vrolijkheid dat de klok slaat. Zo is Broere er in 2004 bij de herdenking van de genocide in Rwanda getuige van ‘hoe mensen in de pijn van hun uitzinnig beleefde verdriet tegen de muren opsprongen en hun vingers en handen tot bloedens toe aan de bakstenen openkrabden om aan zichzelf en hun geschiedenis te ontsnappen.’

Lees hier de recensie
Meer over ‘Kloppen voor de lift’
Meer over Kees Broere bij Uitgeverij In de Knipscheer

«Elke bladzijde opnieuw genieten van de pennenvruchten van Theo Monkhorst.» – Kees de Kievid

Over ‘De vriend van Matisse’ van Theo Monkhorst op Boekenbijlage 16 februari 2024:

(…) Een schrijver en een schilder. (…)  We mogen hier het aantekenschrift van Théodore en het schilderdoek van Henri Matisse als uiterst belangrijk omschrijven. Op papier en doek komt hun innerlijk te liggen, open en bloot. (…) De twee zijn ook elkaars tegenpolen: de gezapige rust en beslotenheid van het dorp, de ingetogenheid van Théodore, tegenover de uitbundigheid, speelsheid en vrijheid van Matisse. Overeenkomst is te vinden in beider creativiteit: de aantekeningen en de schilderwerken. Théodore’s overpeinzing zegt het eigenlijk al: “Iets maken wat nog niet bestaat, dacht hij, misschien ligt daarin het geheim. Deze gedachte maakte hem nog nieuwsgieriger naar de jonge man die zo onverwachts was verschenen.” Op deze manier wordt de lezer geconfronteerd met twee wordingsprocessen: de aantekeningen van Théodore en de doeken van Matisse. Hoewel die laatsten misschien wat spectaculairder zijn, blijkt dat de auteur dieper in gaat op Théodore dan op Henri.
Het is bewonderenswaardig hoe de auteur in de huid van de mensen van zo’n honderdtwintig jaar geleden is gekropen en hoe waarheidsgetrouw hij die tijdsperiode onder woorden brengt. Dit is niet het eerste boek van Monkhorst. Wie hierdoor meer van hem wil lezen… ik kan het aanbevelen.

Lees hier de recensie ‘Relatie tussen dichter en schilder’
Meer over ‘De vriend van Matisse’
Meer over Theo Monkhorst bij Uitgeverij In de Knipscheer

«Heling kan beginnen, lijkt Heloise te zeggen. Dat klinkt therapeutisch, maar ze maakt er een soort oerkracht van, in beweging met de wind, de zon en de zee van Curaçao.» – Martijn Nicolaas

Over ‘Blauwe tomaten’ van Elodie Heloise op Tzum, 13 februari 2024:

(…) Elodie Heloise past met haar geëngageerde romandebuut goed in deze nieuwe generatie Caribische auteurs. En met een proloog die herinnert aan Tip Maruggs klassieker ‘De morgen loeit weer aan’, plaatst ze zich ook mooi in de traditie. (…) ‘Blauwe tomaten’ schetst geen vrolijk beeld van Curaçao. Een grote rol in het verhaal speelt een opvanghuis voor zwervers en alcoholverslaafde mannen, ‘alle hopeloos losgeslagen en dolende zielen’ die in Willemstad rondhangen en last veroorzaken. (…) Dominique is journalist en ook zij bracht haar vroege jeugd door op het eiland maar remigreerde naar Nederland met haar moeder toen ze acht jaar was. Een vlucht was dat: haar vader mishandelde haar moeder. Nooit spraken ze daarover. Het eiland van haar jeugd begint echter herinneringen los te breken waar Dominique steeds moeilijker weerstand aan kan bieden. (…) Ondanks dat Dominique duidelijk het centrale personage is, bouwt Heloise haar verhaal op vanuit meerdere perspectieven. (…) Waar in het begin van de roman de personages nog sterk in zichzelf gekeerd zijn, kent de loop van het verhaal een patroon van steeds meer openheid en eerlijkheid. Waar mensen hun relaties verdiepen, door open te zijn naar elkaar en hun gedeelde verleden, kan heling beginnen, lijkt Heloise te zeggen. Dat klinkt therapeutisch, maar Heloise maakt er een soort oerkracht van, in beweging met de wind, de zon en de zee van Curaçao. (…) ‘Blauwe tomaten’ is een warm-menselijke roman die gezicht geeft aan de ketting van misbruik waar Curaçaose families in gevangen kunnen zitten. Het beeld van de blauwe tomaten als de afdruk van huiselijk geweld die slechts langzaam vervaagt, is tegelijkertijd wrang en hoopvol. Want wat vervaagt, zal uiteindelijk verdwijnen.

Lees a href=”https://www.tzum.info/2024/02/recensie-elodie-heloise-blauwe-tomaten/”>hier de recensie ‘De afdruk van huiselijk geweld’
Meer over ‘Blauwe tomaten’
Meer over Elodie Heloise bij Uitgeverij In de Knipscheer

«Kees  Broere speelde dus in de eredivisie van de Nederlandse journalistiek, punt.» – Michiel van Kempen

Over ‘Kloppen voor de lift’ van Kees Broere op Caraïbisch Uitzicht, 12 februari 2024:

Kees Broere werkte als correspondent voor media als Trouw, het NOS-JournaalNieuwsuur en de Volkskrant, door hem de eredivisie van de Nederlandse journalistiek genoemd. Maar hijzelf was geen vedette of uitblinkende spits, schrijft hij, maar meer een vrije middenvelder, een ‘nuttige idioot’ die door de coach overal kon worden ingezet. Het is een sympathieke manier om langs een omweg toch jezelf een veer in je kont te steken, want zeg nou eerlijk: zelfs de uitblinkende spits van Spoordonkse Boys wordt niet gerekruteerd voor Manchester United. Kees speelde dus in de eredivisie, punt. En Kees Broere kán wat, dat heeft hij uit en te na bewezen. Wat is het residu van veertig jaar reizen door maar liefst 80 (!) landen, en het maken van reportages in gebieden waar zich de bloederigste conflicten afspeelden, genocide, oorlog, epidemieën, kortom, de gruwelen van de wereldgeschiedenis die via radio, televisie en de voorpagina’s van de kranten de huiskamer binnenkomen? Het boek van Broere gaat over het leven van een correspondent. Over diens beroepssores, zoals het maken van een uitzending op een plaats waar de stroom voortdurend uitvalt. Over praktische ongemakken: in een hoofdstuk over slapen en matrassen vertelt Broere hoe hij eens met drie correspondenten op een eenpersoonsmatrasje moest liggen. Over de gevaren en de agressie waar de pers soms op stuit en waarover de auteur herhaaldelijk zegt dat die de laatste jaren enorm zijn toegenomen en dat hijzelf nog in het betrekkelijke comfort heeft kunnen werken van het aanzien van een buitenlands correspondent die buiten het conflict staat. Het is geen dagboek, het zijn geen memoires in eigenlijke zin maar een reeks kanttekeningen en anekdotes die de journalist invallen, zonder dat hij – zoals hij in zijn voorwoord zegt – in het archief heeft willen duiken om bepaalde feiten en jaartallen te checken.

Lees a href=”https://werkgroepcaraibischeletteren.nl/herinneringen-van-een-correspondent-soms-is-het-maar-gekrabbel-aan-de-oppervlakte/”>hier verder
Meer over ‘Kloppen voor de lift’
Meer over Kees Broere bij Uitgeverij In de Knipscheer

De Nederlandse presentatie van ‘Urbina’ van Eric de Brabander

Over ‘Urbina’ van Eric de Brabander in Pletterij, 3 februari 2024:

Op de tijdlijn vanaf 1:20:30 verwelkomt Kees Broere zijn collega-auteur Eric de Brabander bij de presentatie van ‘Urbina’ diens negende boek bij Uitgeverij Inde Knipscheer sinds 2009: “Eric de Brabander legt in zijn boeken  de ziel van de Curaçaoënaar bloot en als je denkt dat je alles gehad hebt, dan krijg je ‘Urbina’.”  Vanaf 1:24:00 vertelt uitgeverijredacteur Peter de Rijk over het boek: “Een gedreven geschiedenis van het Caribisch gebied dat voor menig Nederlandse lezer onbekend terrein genoemd mag worden.” Vanaf 1:36:35 vertelt De Brabander de verbluffende en voor Nederland ook beschamende geschiedenis áchter de roman.

Kijk hier naar de uitzending (vanaf 1:18:00  op de tijdlijn)
Klik hier voor foto’s van de presentatie door Harry van Kesteren
Meer over ‘Urbina’
Meer over Eric de Brabander bij Uitgeverij In de Knipscheer

«Peter Brouwer verstaat de kunst om met heel kleine vingerwijzingen veel te vertellen in intieme en zeer lezenswaardige roman.» – Peter de Rijk

Over ‘Op alles wat ik ben’ van Peter WJ Brouwer in Het Colofon, 4 februari 2024:

(…) Peter Brouwer verstaat de kunst om met heel kleine vingerwijzingen veel te vertellen. (…) Brouwer heeft duidelijk stelling genomen en staat op de hand van zijn hoofdpersonage Ellen die zich in een zeer benauwende atmosfeer moet zien te ontwikkelen. Haar visie op de wereld wordt die van de lezer die zich al lezend in een scène waant van de film ‘Rosemary’s Baby’. (…) Bijzonder knap is het hoe Peter Brouwer ons dingen duidelijk maakt met textiel. (…) Deze keer speelt een trui de hoofdrol. (…) ‘Er was een oneffenheid in het voorpand dat daar niet hoorde.’ (…) En dan slaat Brouwer onverbiddelijk toe. Hij toont ons het negatieve effect van de omgeving van haar jeugd. ‘En toch, ze had wel degelijk die verandering waargenomen, dat was geen half verzonnen zaak. Er groeide een oneffenheid in haar. Slecht kind, hoorde ze iemand zeggen.’ Het kind ervaart ze als een weeffout. (…) De verborgen kant van zijn personages is iets dat Peter Brouwer bijzonder aantrekt. (…) Door zich in ‘Op alles wat is’ in de wereld van een jonge vrouw te verdiepen toont de auteur niet alleen zijn kwaliteit als schrijver maar voegt hij ook een intieme en zeer lezenswaardige roman toe aan zijn oeuvre.

Lees hier de recensie
Meer over ‘Op alles wat ik ben’
Meer over Peter WJ Brouwer bij Uitgeverij In de Knipscheer

«Indrukwekkende stortvloed aan anekdotes en herinneringen.» – Marjolein van de Water

Op 3 februari 2024 vond in de Haarlemse Pletterij de boekpresentatie plaats van ‘Kloppen voor de lift; herinneringen van een correspondent’. In een periode van zo’n 40 jaar werkte Kees Broere als verslaggever en correspondent in meer dan 80, over de hele wereld verspreide landen. Hij deed dat voor kranten, met name de Volkskrant, maar ook voor NOS-televisie en -radio. ‘Kloppen voor de lift’ is een bijzonder onderhoudend, anekdotisch, soms hilarisch en toch ook uiterst serieus boek. In 2015 won hij samen met cameraman Marco Prins de Tegelprijs voor journalistiek voor de verslaggeving over ebola in West-Afrika. Na een woord vooraf van schrijver Eric de Brabander wordt Broere geïnterviewd door collega-journalist en correspondent Marjolein van de Water (op de tijdlijn vanaf 09:35) die hem een aantal dilemma’s voorlegt. Vervolgens reikt Kees Broere het eerste exemplaar uit aan Bert Lanting, zijn voormalige chef buitenlandredactie van de Volkskrant (op de tijdlijn vanaf 35:35): “Al zijn stukken ademen zijn oprechte belangstelling voor de medemens en zijn sympathie voor de minder fortuinlijken.”

Kijk hier naar de uitzending (tot 51:30 op de tijdlijn)
Klik hier voor foto’s van de presentatie door Harry van Kesteren
Meer over ‘Kloppen voor de lift’
Meer over Kees Broere bij Uitgeverij In de Knipscheer

«Reportersgeluk: op het juiste moment op de verkeerde plek.»

Over ‘Kloppen voor de lift’ van Kees Broere op Kunststof (NPO Radio 1), 12 februari 2024:

Als afgestudeerd literatuurwetenschapper koos Kees Broere medio jaren tachtig van de vorige eeuw voor de journalistiek. Presentator Andrew Makkinga gaat en uur lang in gesprek met Kees Broere die als verslaggever en correspondent bijna veertig jaar werkte in meer dan tachtig verschillende landen. Als schrijver bracht Broere eerder de romans ‘Pom’ en ‘Irma’ uit. In tegenstelling tot de krantreportages verhaalt Kees Broere van de backstories achter die reportages, geeft hij een kijkje achter de schermen van het correspondentschap. “Ik had geen rijker leven kunnen hebben dan dit dat mij met zoveel mensen over de hele wereld in contact heeft gebracht. Dat is toch de kern. Het is een voorrecht om wat door anderen misschien als de marge wordt gezien naar het centrum op te zien rukken.”

Luister en kijk hier naar de uitzending
Luister hier naar de podcast Kees Broere over journalistiek: ‘Ik geef het stokje over nu het dreigt te breken’
Meer over ‘Kloppen voor de lift’
Meer over Kees Broere bij Uitgeverij In de Knipscheer

Karel Wasch – Tegelijkertijd. Gedichten

Karel Wasch
Tegelijkertijd
gedichten
omslag Margriet van Hees
gebrocheerd, 56 blz.,
€ 18,50
ISBN 978-94-93368-07-1
eerste uitgave februari 2024

Uit het Voorwoord van Dettie Hengeveld: ‘Karel Wasch neemt ons in Tegelijkertijd mee op een reis die hij vol verwondering, melancholie, weemoed en liefde aflegt. Vooral de verwondering is in grote mate vertegenwoordigd. Karel Wasch voert ons verder in zijn reis langs jeugd en ouderdom, we gaan van verbazing over de betekenis van woorden over naar kleine maar impactvolle gebeurtenissen die nooit vergeten zullen worden. We reizen van jeugdliefde naar grote liefde, van dood naar leven, van dwingende, bijna zware taal tot speelse- en lichtvoetige woorden. Kortom, het landschap is wisselend en de reis boeiend.’  – uit het Voorwoord van Dettie Hengeveld.

Karel Wasch (1951) publiceerde met Tegelijkertijd zijn tiende dichtbundel, waarvan de meest recente titels bij Uitgeverij In de Knipscheer: Het geluid van denken in 2018  en Toen dichters over engelen droomden in 2021. Hij was hoofdredacteur van drie literaire tijdschriften, waaronder Ruim en Nynade en is de auteur van zes biografieën en een roman. Voor zijn poëzie en essayistisch werk ontving hij diverse prijzen. Daarnaast is hij poëzierecensent voor diverse media.

Meer over Karel Wasch bij Uitgeverij In de Knipscheer

«De ontknoping is een spektakel in een meeslepend werk.» – Seger Kersbergen

Over ‘Blauwe tomaten’ van Elodie Heloise op La Chispa, 4 februari 2024:

In ‘Blauwe Tomaten’een meeslepend werk van de Curaçaose schrijfster Elodie Heloise, keert de 28-jarige Dominique terug naar het eiland waar ze een deel van haar jeugd doorbracht. (…) De herontdekking van het eiland onthult verdrongen en verborgen trauma’s in Dominique’s geheugen, maar brengt ook verzoening met zich mee. (…) Hoewel de thematiek van huiselijk geweld als een rode draad door het verhaal loopt, weet de schrijfster op genuanceerde wijze te belichten hoe het beleefd en herinnerd wordt. Niet alleen wordt de diepte van de pijn, schuld en boosheid die het slachtoffer met zich meedraagt op indringende wijze beschreven, maar Heloise weet ook de complexe geschiedenissen en trauma’s die voorafgaan aan het daderschap met gevoel te belichten. (…)  De opdeling van het boek in negen delen met korte hoofdstukken biedt ruimte voor een boeiende wisselwerking tussen personages, tijden en verhaallijnen. Hoewel voornamelijk vanuit Dominique’s perspectief belangrijke wendingen in het verhaal aan het licht komen, onthullen de fraaie wisselingen tussen flashbacks, gedachtes en realiteit de kwetsbaarheid en diepte van de personages en hun ervaringen. (…) Hoewel de dramatische toon van het werk ter aanvang misschien afschrikt, toont ‘Blauwe Tomaten’ juist de veerkracht van mensen die ergens herstellende van zijn. De ontknoping is een spektakel. (…)

Lees hier de recensie ‘Verdrongen trauma’s op een ver eiland’
Meer over ‘Blauwe tomaten’
Meer over Elodie Heloise bij Uitgeverij In de Knipscheer