«Atmoredjo heeft niet veel woorden nodig om een volledige wereld te scheppen.» – Marjo van Turnhout

Over ‘Wreetmod de pestkop en Soedirs amandelen’ van Marius Atmoredjo op Leestafel, 8 mei 2026:

De ik-figuur die het verhaal vertelt is de oudere broer van Soedir. Met hun ouders en nog acht broers en zussen wonen zij in het dorp Kebonredjo. Soedir is tien jaar, en erg kwetsbaar omdat hij niet gezond is. De leefomstandigheden doen hem ook geen goed, het gezin is erg arm, hun vader heeft zwaar en onderbetaald werk. Ze hebben niets, alleen honger. Hun huisje heeft de vader eigenhandig gebouwd, en zoals alle hutten in het dorp is het niet meer dan een bouwsel van ruwe planken, met er bovenop verroeste zinkplaten en palmbladeren. De vloer bestaat uit rode aarde, die aangestampt is en zo hard als steen. De jongens gaan naar school, die wél gebouwd is met baksteen en hout, en een fatsoenlijk dak erop heeft. Zo zal het huis van de verteller er later ook uitzien, denkt hij. En amandelbomen, zoals die bij school staan, wil hij ook. Die geven een fijne schaduw en ze dragen lekkere vruchten. Het lijkt een idyllische plek, maar dat is het niet: de juf van Soedir is wel heel aardig, maar de juf van de hogere klassen is wreed. Op straat hebben de jongens last van twee pestkoppen, die het vooral gemunt hebben op Soedir, immers een makkelijk slachtoffer! (…) Maar: hoe moeilijk de jongens het ook hebben, het verhaal is optimistisch: ze hebben elkaar immers! En hun dromen. Een novelle, niet meer dan zeventig pagina’s, maar zeker voor de kaaskoppen onder ons een bron van veel informatie. Het verhaal speelt zich af in 1960 en benoemt het klassenverschil in Suriname. Atmoredjo heeft niet veel woorden nodig om een volledige wereld te scheppen, een wereld van armoede, cultuurverschil en ondanks alles: hoop.

Lees hier de recensie
Meer over ‘Wreetmod de pestlkop en Soedirs amandelen’
Meer over Marius Atmoredjo bij Uitgeverij In de Knipscheer

«Krachtige novelle, die je laat reflecteren ook over de tijd waarin we nu leven. Pareltje!» – Jan Stoel

Over ‘Wreetmod de pestkop en Soedirs amandelen’ van Marius Atmoredjo op Boekenkrant, 1 mei 2026:

Soedir is tien jaar, ziekelijk en een zorgenkind. “Uit zijn holle oogkassen staren zijn half geopende, door geelzucht verkleurde ogen. Zijn uiterlijk is ongezond en gelig.” Zijn lichaam is zwak, zijn adem snel op, en precies daardoor wordt hij gepest. In Wreetmod de pestkop en Soedirs amandelen vertrekt Marius Atmoredjo vanuit dit kwetsbare kind, maar het verhaal wordt verteld door zijn oudere broer, een ik-figuur van twaalf. De band tussen de broers is hecht. Wanneer Soedir wordt uitgescholden of geslagen, is het de ik-figuur die hem omhelst en de pijn in stilte met hem deelt. Dat gedeelde zwijgen is belangrijk: ze verwerken het niet apart, maar samen. Daarin zit de emotionele kern van de novelle — niet alleen in wat Soedir overkomt, maar in wat het met zijn broer doet die alles moet aanzien. Wat begint als een schoolverhaal over pesten, groeit uit tot een bredere wereld waarin ongelijkheid, honger, macht en geschiedenis alles bepalen. (…) De spanning groeit geleidelijk. Eerst is er de constante dreiging van Wreetmod en de onzekerheid van het dagelijks bestaan. Dan verschijnt een kort moment van verlichting: de amandelen die Soedir vindt en die hij aan zijn broer geeft — schaars voedsel in een wereld van tekort. Die hoop wordt echter meteen ondermijnd. De juf straft de ik-figuur, gooit de amandelen weg en koppelt honger aan schuld. Onrecht blijkt niet alleen op straat te bestaan, maar ook binnen instituties. (…)  De ontknoping is geen klassieke oplossing, maar een verschuiving. De amandelpit wordt geplant. Wat eerst voedsel was, daarna aanleiding tot straf en conflict, wordt nu een symbool van toekomst. Wreetmod de pestlkop en Soedirs amandelen is een krachtige novelle, die je laat reflecteren ook over de tijd waarin we nu leven. Pareltje!

Lees hier de recensie
Meer over ‘Wreetmod de pestlkop en Soedirs amandelen’
Meer over Marius Atmoredjo bij Uitgeverij In de Knipscheer