«Wat de Grote Schrijvers eerder nauwelijks voor elkaar kregen, is Peter Lenssen gelukt.» – Marjo van Turnhout

VoorplatGenoeggeweest-75Over ‘Genoeg geweest’ van Peter Lenssen op Leestafel, 9 april 2021:
(…) Het verhaal gaat over een man, Karl, die na een telefoontje van zijn baas dat hij niet eens helemaal kan volgen, naar het huis van zijn zoon Merlijn gaat. Hij is werkzaam bij de Geheime Dienst, en gewend aan verregaande voorzorgsmaatregelen. Altijd om je heen kijken, altijd voorzichtig zijn, niemand vertrouwen. Zo gaat hij ook het huis binnen: handschoenen aan, speurend naar camera’s, bedacht op een smakeloze grap. Waar hij niet verdacht op is, is het vinden van een lijk. Het duurt een tijdje voor het tot hem door dringt dat de dode Merlijn is. (…) Na zijn dood weet de jongen zijn vader alsnog zover te krijgen dat hij aan zelfonderzoek doet. Hij moet toegeven dat hij een bar slechte vader was, en een slechte echtgenoot. (…) En dan heeft Merlijn postuum nog een verrassing voor hem. Hij heeft filmpjes gemaakt, en die op ingenieuze wijze klaargezet voor zijn vader, die niet in staat is het te negeren. (…) En wat de waarheid is voor Karl, is een waarschuwing voor de lezer. Willen we echt deze tijd waarin privacy vaak niet meer te vinden is, waarin het Big Brother is watching you steeds meer opgeld doet? (…) Wat de Grote Schrijvers eerder nauwelijks voor elkaar kregen, is Peter Lenssen gelukt: het lezen van dit boek dringt tot in je diepste poriën, het overweldigt, schokt en laat een enorme treurnis achter. Treurnis over een wereld die voor velen niet een roman, maar een werkelijkheid is. (…) De stijl roept een akelige naargeestige sfeer op, en toch: je leest door, omdat het ook mooi is. Alsof er een hemel beschreven wordt met dreigende donkere wolken waar toch hoopvolle lichtstraaltjes doorheen schijnen. (…)
Lees hier de recensie
Meer over ‘Genoeg geweest’
Meer over Peter Lenssen bij Uitgeverij In de Knipscheer

Voorpublicatie (slot) uit ‘Het oog van de kraanvogel’ te lezen én te beluisteren.

VoorplatKraanvogel-96Over ‘Het oog van de kraanvogel’ van Peter WJ Brouwer op Bazarow Magazine nr. 7 en voorgelezen door Michael Abspoel, 7 april 2021:
Bazarow Magazine publiceert gedurende vier weken delen uit ‘Het oog van de kraanvogel’ als feuilleton. In deze vierde (- slot)aflevering van het feuilleton kunt u hoofdstuk 31 lezen dat zich in Tokio afspeelt. De roman telt in totaal 34 hoofdstukken. Parallel aan deze voorpublicatie worden de feuilletonafleveringen gelezen door Michael Abspoel. Bezoek de site van Bazarow om kans te maken op een gratis exemplaar van deze bijzondere roman.
Lees hier de vierde aflevering van het feuilleton
Lees hier de derde aflevering van het feuilleton
Lees hier de tweede aflevering van het feuilleton
Lees hier de eerste aflevering van het feuilleton op Bazarow
Kijk en luister hier naar de vierde aflevering op YouTube
Kijk en luister hier naar de derde aflevering op YouTube
Kijk en luister hier naar de tweede op YouTube
Kijk en luister hier naar de eerste aflevering op YouTube
Meer over ‘Het oog van de kraanvogel’
Meer over Peter WJ Brouwer bij Uitgeverij In de Knipscheer

«Lees deze hartverscheurende roman: confronterend, meeslepend, actueel en prachtig geschreven.»

VoorplatGenoeggeweest-75Over ‘Genoeg geweest’ van Peter Lenssen op Alles over boeken en schrijvers, 7 april 2021:
‘Genoeg geweest’, een hartverscheurende roman over het leven van ene Karl. Een zeer deskundig agent van de Geheime Dienst. Samen met zijn collega Brok houdt hij zich bezig met beelden van een terroristische aanval. (…) Zij analyseren de houding van de terroristen, van de aanstaande slachtoffers. Wie en wat zijn deze mensen. (…) Wie is er niet verdacht? (…) Wat daarvoor nodig is dat je altijd op je hoede bent, waar je ook gaat, (…) en…altijd je gevoel uitzetten, per definitie altijd alles en iedereen wantrouwen. (…) Zelfs als je op de Dienst bent. Zelfs ten opzichte van je collega’s. Dat laatste wordt Karl zich pijnlijk bewust wanneer zijn baas Umbra hem onverwacht uit zijn observaties haalt en hem sommeert naar het huis van zijn zoon Merlijn te gaan. Wat? Waarom? (…) “Wat blijft erover van een man wiens leven draait om het in de gaten houden van zijn medeburgers?” staat op de achterkant van deze indrukwekkende roman van Peter Lenssen, die leest als een pageturner. (…) Wat betekent het om te leven in een wereld gebaseerd op structureel wantrouwen? Nu, daar zien wij hier op dit moment in ieder geval op vele fronten de consequenties van. En wellicht, wanneer iedereen tot dit inzicht komt, is er hoop. Dus, lees dit confronterende, meeslepende, actuele en prachtig geschreven boek dat gewaardeerd is met ∗∗∗∗ (uitstekend).
Lees hier de recensie
Meer over ‘Genoeg geweest’
Meer over Peter Lenssen bij Uitgeverij In de Knipscheer

Voorpublicatie (3) uit ‘Het oog van de kraanvogel’ te lezen en te beluisteren.

VoorplatKraanvogel-96Over ‘Het oog van de kraanvogel’ van Peter WJ Brouwer op Bazarow Magazine nr. 6 en voorgelezen door Michael Abspoel, 31 maart 2021:
Bazarow Magazine publiceert gedurende vier weken delen uit ‘Het oog van de kraanvogel’ als feuilleton. In deze derde aflevering van het feuilleton belanden we op de helft van de roman en kunt u fragmenten lezen uit de hoofdstukken 17 en 18. Parallel aan deze voorpublicatie worden de feuilletonafleveringen gelezen door Michael Abspoel. Wanneer Marcus voor zijn werk naar Japan wordt uitgezonden, blijkt zijn komst voorbereid door Arthur, een oud studiegenoot uit Amsterdam. Marcus is na één conservatoriumjaar rechten gaan studeren, Arthur is orkestmusicus geworden. Ooit heeft Arthur zijn vriendschap met Marcus verspeeld, omdat hij niet duidelijk was over zijn geaardheid. De ontmoeting in Tokio levert een nieuwe confrontatie op tussen beide mannen. Wat hebben zij wel en niet geleerd van het leven? Waar durven zij nu voor uit te komen? De verschillen tussen de mannen zijn veelzeggend en nodigen de lezer uit een standpunt in te nemen: voor wie voelen we meer sympathie? Een extra verhaallijn vormt de geschiedenis tussen Marcus en Sofie. Tijdens zijn studie blijft Sofie een belofte. Wanneer Marcus jaren later ‘toch’ een relatie met haar aangaat, blijkt er onder haar onbevangen buitenkant een vrouw met een geheim schuil te gaan. Marcus’ zoektocht leidt via Sofie naar Arthur en uiteindelijk naar hemzelf.
Lees hier de derde aflevering van het feuilleton
Lees hier de tweede aflevering van het feuilleton
Lees hier de eerste aflevering van het feuilleton op Bazarow
Kijk en luister hier naar de derde aflevering op YouTube
Kijk en luister hier naar de tweede aflevering op YouTube
Kijk en luister hier naar de eerste aflevering op YouTube
Meer over ‘Het oog van de kraanvogel’
Meer over Peter WJ Brouwer bij Uitgeverij In de Knipscheer

«Magisch maar tegelijk heel filmisch: het is alsof je het allemaal kunt zien.» – Marjo van Turnhout

VoorplatHetMeer-75Over ‘Het Meer’ van Harman Nielsen op Leestafel, 31 maart 2021:
Diyan fotografeert. Niet zomaar wat kiekjes schieten, hij doet er echt moeite voor. (…) Die nacht is hij een bouwval binnengeslopen. Het zal ooit een fabriek geweest zijn, er zijn rijen boogramen, een ketelhuis en een hoge schoorsteen. (…) Eigenlijk wil hij foto’s maken met het licht van het ‘blauwe uur’, dat net na zonsondergang te zien kan zijn. Maar het is bewolkt, dat lukt dus niet. Dan maar wat foto’s maken, en een andere keer terugkomen. (…) Hij verlaat de fabriek, en zet thuis de foto’s over op de computer. Hij schrikt. Hij was immers alleen? Maar hij ziet toch echt een gezicht op die ene foto! Tenminste, hij ziet een hartvormige vlek, een breed voorhoofd, ongewoon hoge wenkbrauwbogen, bleke bolle wangen, wijd open ogen…. (…) De volgende avond is hij terug. Niet eens vanwege dat gezicht. Maar toen hij die foto maakte had hij een vreemd gevoel: de ruimte dijde uit, De muren verschoven. Er was ‘méér’ en dat wilde hij onderzoeken. Het gebeurt hem vaker: er is ‘iets’ op een bepaalde plek. Iets meer dan het oog ziet. En dat iets dat is wat hij wil vastleggen. Het magische van een plek, van een bepaald tijdstip. (…) Het is vooral de poëtische schrijfstijl waarmee Harman Nielsen een magische sfeer neerzet. Magisch maar tegelijk heel filmisch: het is alsof je het allemaal kunt zien. In de details zit een verklaring verscholen. (…) Een roman die net als ‘Mal’, dat Nielsen eerder schreef, ook goed gelezen kan worden door Young Adults.
Lees hier de recensie
Meer over ‘Het Meer’
Meer over Harman Nielsen bij Uitgeverij In de Knipscheer

«Hulde aan de auteur die het genre van magisch realisme binnen de Nederlandse literatuur doet herleven.» – Kees de Kievid

VoorplatHetMeer-75Over ‘Het Meer’ van Harman Nielsen op Boekenbijlage, 25 maart 2021:
Op een totaal verwilderd en verlaten terrein achter de duinen staat een vervallen fabriek. (…) De hoofdpersoon is Dyan, van Surinaamse afkomst, een twintiger en verwoed fotograaf. (…) Hij en wil rond en in de fabriek foto’s maken. Niet zomaar foto’s, maar hele bijzondere die iets toevoegen aan de werkelijkheid, “het meer”. (…) In het halfdonker maakt hij een aantal foto’s. Thuisgekomen, ontdekt hij dat er op de foto van een wenteltrap een meisjesgezicht te zien is. Dyan heeft ‘het meer’ gevonden! Hij raakt geobsedeerd door haar en wil haar vinden. (…) De omgeving die Nielsen beschrijft doet onwillekeurig denken aan de schilderijen van Carel Willink: een desolaat landschap met een eenzame persoon. Het lijkt zo realistisch, maar wat zit erachter verborgen? Zo ook in dit boek. (…) Horend bij het magisch realisme is de realistische beschrijving van verbeelding. Dat is eveneens het zoeken naar ‘het meer’ het proberen de realiteit te verbinden met het bovennatuurlijke. (…) Spannend mag dit werk zeker genoemd worden. De kans dat Dyan betrapt wordt, lijkt steeds groter te worden, zeker als hij een derde bezoek aan het terrein aflegt. De spanningsboog wordt steeds strakker gespannen, zowel inhoudelijk als in stijl. Wat zal de climax brengen? Dat weet Nielsen tot het laatst te bewaren met een verrassend (of toch niet) einde. Hulde aan de auteur die het genre van magisch realisme binnen de Nederlandse literatuur doet herleven. Een vergelijking met Daisne en Lampo, de meesters van het genre, ligt in het verschiet.
Lees hier de recensie
Meer over ‘Het Meer’
Meer over Harman Nielsen bij Uitgeverij In de Knipscheer

«Brouwer heeft een indrukwekkende roman geschreven. Geniet van dit kunstwerk!» – Jan Stoel

VoorplatKraanvogel-96Over ‘Het oog van de kraanvogel’ van Peter WJ Brouwer op Hebban *, 26 maart 2021:
(…) Brouwer slaagt erin deze roman te laten klinken als een gedicht: mooi van vorm, rijk aan beelden, gecondenseerd. Achter het verhaal zit een diepere betekenis. Brouwer laat de taal die hij gebruikt zingen. Eigenlijk komen alle aspecten van zijn kunstenaarschap in deze roman bijeen. Geniet van dit kunstwerk! (…) In deze roman komen thema’s naar voren als zoeken naar je eigen identiteit, geaardheid, vriendschap, liefde, schaamte, verdriet, spijt en de tegenstelling tussen gevoel en rede/verstand. Peter Brouwer kruipt in de hoofden van zijn personages en laat je ervaren hoe ze denken, voelen, reageren op elkaar. (…) De onzekere Marcus de Graaf en de besliste Arthur Klein Gunnewiek (de twee belangrijkste personages) leren elkaar eind van de jaren tachtig kennen op het conservatorium. Ze zijn negentien jaar. (…) Vijfentwintig jaar later wordt Marcus uitgezonden naar Tokio om grensoverschrijdend gedrag van de dirigent van een symfonieorkest te gaan bespreken. Arthur maakt deel uit van dat orkest en is in Tokio zijn contactpersoon. Ieder is zijn weg in het leven gegaan, maar ze hebben een gedeeld verleden. (…) De confrontatie vindt plaats in ‘The Crane’, een bar in Tokio. Boven hen hangt een grote kraanvogel als ‘scherprechter’. Een prachtig beeld, want in Japan wordt de kraanvogels als een brenger van geluk en zuiverheid beschouwd. (…) Brouwer heeft een indrukwekkende roman geschreven, poëtisch van taal, rijk aan bespiegelingen, een verhaal dat onder je huid kruipt en je bijblijft.
*] Deze recensie is ook verschenen op ‘De Leesclub van alles’
Lees hier de recensie
Meer over ‘Het oog van de kraanvogel’
Meer over Peter WJ Brouwer bij Uitgeverij In de Knipscheer

«Antilliaanse literatuur niet langer beperkt blijft tot het veelvuldig beschrijven van de eigen omgeving.» – Quito Nicolaas

VoorplatLisa-75Over ‘E bida infinito die Doña Lisa’ van Eric de Brabander op Caraïbisch Uitzicht, 22 maart 2021:
‘Het hiernamaals van Doña Lisa’ is de debuutroman uit 2009 van Eric de Brander. Lucille Berry-Haseth maakte er nu een vertaling van in het Papiamentu: ‘E bida infinito di Doña Lisa’. Het is alweer de zoveelste Antilliaanse roman die gaat over de gebeurtenissen rondom 30 mei 1969. In 1970 publiceerde Edward de Jongh zijn historische roman ‘E dia di mas historiko’ in het Papiamentu. Ook andere auteurs hebben mei 69 als verhaalstof gebruikt. Maar in de versie van Eric de Brabander hebben de gebeurtenissen van mei 1969 meer als décor gediend. Vanuit de zijlijn wordt er nu gekeken naar deze dag, die een omwenteling teweeg bracht in de culturele identiteit en emancipatie van het Curaçaose volk. Op het eerste gezicht lijkt het alsof de roman bedoeld is voor liefhebbers van de koopvaardij, maar dan kom je bedrogen uit. Een thrillerelement maakt het boek avontuurlijk en spannend. (…) Het is een roman geworden die zich voornamelijk buiten de grenzen van Curaçao afspeelt en nieuwe inzichten aandraagt over de relatie yu di Korsòu en migranten. Het is een teken dat de Antilliaanse literatuur niet langer beperkt blijft tot het veelvuldig beschrijven van de eigen omgeving.
Lees hier de recensie
Meer over ‘E bida infinito die Doña Lisa’
Meer over ‘Het hiernamaals van Doña Lisa’
Meer over Eric de Brabander op deze site
Meer over Quito Nicolaas op deze site

«Een sterke roman die zeer intelligent duidelijk maakt dat de zoektocht naar de identiteit nooit voltooid is.» – André Oyen

VoorplatKraanvogel-96Over ‘Het oog van de kraanvogel’ van Peter WJ Brouwer op Ansiel, 23 maart 2021:
(…) ‘Het oog van de kraanvogel’ is zijn tweede roman na ‘Het Siamees moment’ uit 2017. Dit boek blonk uit door zijn mooie en soepele dialogen. Deze methode past hij ook toe in zijn nieuwste werk en hier komt dat nog beter tot zijn recht omdat de dialoog heel belangrijk is in dit verhaal. (…) Arthur en Marcus ontmoeten elkaar tijdens hun studie aan het conservatorium van Amsterdam, eind jaren tachtig. (…) Ze kruisen elkaar een paar keer en een voorzichtig contact gaat al snel over in een hechte vriendschap. (…) De lezer voelt de constante spanning tussen Marcus en Arthur, vooral die tweede lijkt meer te willen. (…) Het komt tot een confrontatie die de pauzeknop voor de vriendschap indrukt. (…) 25 jaar later, ontmoeten Arthur en Marcus elkaar weer in Japan, en daar worden beiden geconfronteerd met wat rest van hun vriendschap. Beide mannen kijken totaal anders terug op hun vriendschap van lang geleden. (…) Aan de andere kant van de wereld en na zovele jaren zijn ze gedwongen om een balans op te maken en in wiens voordeel die doorweegt kan de lezer zelf uitmaken. De auteur heeft een mooie stijl en een aangenaam woordgebruik. Momenten worden in prachtig taal gevat en in filosofische overdenkingen. (…)
Lees hier de recensie
Meer over ‘Het oog van de kraanvogel’
Meer over Peter WJ Brouwer bij Uitgeverij In de Knipscheer

«Een mooie roman waarin tintelende gevoelens uit het verleden tot wanhopige gevoelens leiden.» – Job ter Steege

VoorplatKraanvogel-96Over ‘Het oog van de kraanvogel’ van Peter WJ Brouwer op LeesKost, 19 maart 2021:
Na elkaar vele jaren uit het oog te hebben verloren kijken twee vrienden terug op hun adolescentie. Marcus is 43 jaar. Zijn juridisch bedrijf heeft hem naar Japan gestuurd om een conflict tussen een dirigent en een fluitiste op te lossen. Tijdens een werkoverleg op de hotelkamer van de dirigent zou de man grensoverschrijdend gedrag hebben vertoond. (…) De naam van zijn contactpersoon in Japan: A.H. Klein Gunnewiek, orkestlid. Dat moest haast wel Arthur zijn. Hij had hem twintig jaar niet gezien of gesproken. (…) ‘Het oog van de kraanvogel’ is een demasqué van hun adolescentie als Marcus en Arthur elkaar beroepshalve treffen. Arthur heeft er een lange relatie met een andere man op zitten en Marcus is inmiddels gescheiden van Carlijn. Ze hebben een dochter. Behalve Carlijn spelen ook andere vrienden en een vriendin een rol wanneer Arthur en Marcus proberen te achterhalen wat er ooit fout ging en of beschuldigingen of schuldgevoelens terecht zijn. De gesprekken tonen de machteloosheid ten aanzien van het verleden dat niet kan worden teruggedraaid of rechtgezet. Daarbij valt de enige oplossing voor terugval in zelfbeklag over onvervulde verlangens, namelijk verzoening met je lot, een lastig te verwerven geestesgesteldheid. Een mooie roman waarin tintelende gevoelens uit het verleden jaren, twee decennia later tot wanhopige gevoelens leiden.
Lees hier de recensie
Meer over ‘Het oog van de kraanvogel’
Meer over Peter WJ Brouwer bij Uitgeverij In de Knipscheer