Diana Tjin – Noem me Calimero; of Carmen zo je wilt. Roman

cover Noem me CalimeroDiana Tjin
Noem me Calimero; of Carmen zo je wilt

roman
gebrocheerd in omslag met flappen,
352 blz.
ISBN 978-94-93214-80-4
eerste uitgave oktober 2022

Noem me Calimero; of Carmen zo je wilt is de vierde roman van Diana Tjin en de eerste waarin Suriname, het land van haar ouders, geen grote rol van betekenis speelt.

Nog maar een paar maanden en dan zal Carmen sterven. Ze kan namelijk niet ouder worden dan 54 jaar en twee maanden, de leeftijd waarop haar vader is overleden. Ze voelt het, ze weet het. Haar man, een journalist, weet van niets. Al dertig jaar reist Carmen in haar vakanties met hem mee voor zijn werk. Zelf heeft ze literaire ambities, maar tot nu is het haar niet gelukt een roman gepubliceerd te krijgen.

Tijdens wat niet anders dan hun laatste reis kan zijn, verblijven ze een paar dagen in een gehucht in Friuli. Terug in Amsterdam wil ze een laatste poging wagen om een potentiële bestseller te schrijven die postuum kan verschijnen. Onverwacht dient zich meer dan voldoende stof aan, als ze kennismaakt met een groep expats die in deze streek is neergestreken. Allen zijn ze op zoek.

Diana Tjin is geboren in Amsterdam (1961). Ze heeft Klassieke Talen gestudeerd aan de Universiteit van Amsterdam en is werkzaam als Erfgoed catalografe bij de Universiteitsbibliotheek. Ze debuteerde spraakmakend met de roman Het geheim van mevrouw Grünwald. Ook haar coming of age-roman Een Bijlmerliedje werd goed ontvangen. Haar derde roman De catalograaf. Een liefdesgeschiedenis ontroerde zowel publiek als recensenten.

Meer over Diana Tjin bij Uitgeverij In de Knipscheer

Eric de Brabander – Handen wassen. Roman

VoorplatHandenwassen-75Eric de Brabander
Handen wassen

roman
Curaçao, Nederland
gebrocheerd in omslag met flappen,
258 blz., € 19,50
ISBN 978-94-93214-76-6
eerste uitgave oktober 2022

Handen wassen van Eric de Brabander is een indringende roman die de feilbaarheid van de mens thematiseert: zijn donkere, verborgen kanten; en de liefde binnen een relatie die niet standhoudt, liefde die opraakt.

Piet Sambo en zijn dertig jaar jongere vrouw Helena ontmoeten elkaar voor het eerst in het Curaçaos museum, en tussen hen bloeit die liefde op. Kunst is wat hen bindt, maar Helena en de volkse Piet zijn wel afkomstig uit heel uiteenlopende milieus en verkeren in andere kringen. Uiteindelijk ontstaat er een zich verdiepende kloof tussen de twee – en misschien is niet alleen hun verschillende achtergrond daar de oorzaak van.

Nadat Helena in contact gekomen is met Solange, de ex van Piet en haar dochter Alwina, blijkt dat Piet een aartsdonkere kant heeft, een vergrendelde kelder in zijn hoofd, met daarin schadelijke geheimen. Maar ook Solange heeft haar geheimen, schaamte en schande – haar agenda, haar eigenbelang en manipulaties. Niemand lijkt vrijuit te gaan. Op het kleine eiland Curaçao, waar iedereen met elkaar verbonden is, wordt veel weggemoffeld achter ondergrondse luiken. Op een zeker ogenblik vertrouwt Solange Helena veelbetekenend toe: ‘In een relatie zijn we altijd half slachtoffer en half medeplichtig.’ Is dat zo?

Eric de Brabander (Curaçao, 1953) publiceert sinds 2009 romans en verhalenbundels bij Uitgeverij In de Knipscheer. Van zijn hand verschenen de romans Het hiernamaals van Dona Lisa, Hot Brazilian Wax en het requiem van Arthur Booi, De supermarket van Vieira, Het dilemma van Otto Warburg, De vergankelijkheid der dingen, en de verhalenbundels Avila Beach Hotel in 5 korte verhalen en Het geluid van naderend onweer. Werk van Eric de Brabander werd vertaald in het Engels en Papiaments.

Meer over Eric de Brabander bij Uitgeverij In de Knipscheer

Pia van Egmond – Tijd om te gaan. Roman

VoorplatEgmondTijd-75Pia van Egmond
Tijd om te gaan

roman
gebrocheerd in omslag met flappen,
366 blz., € 23,50
ISBN 978-94-93214-77-4
eerste uitgave september 2022
presentatie 10 september 2022

In Tijd om te gaan zijn er nucleaire aanslagen gepleegd op Europa, dat zich veilig waande, maar onbeschermd bleek. In het Nederland van 2050 zijn de pensioenen waardeloos, de medische voorzieningen geminimaliseerd, de uitkeringen gestopt. Ouderen worden geacht hun leven voortijdig doch feestelijk te beëindigen. Er is evenwel verzet. Velen willen vrij het tijdstip kiezen waarop zij hun drionbox openen. Noodgedwongen vestigen zij zich in leegstaande dorpen waar echter slechts een enkeling in een bestaan kan voorzien. Onvermijdelijk gaat men over tot zeer riskante bijverdiensten zoals deelname aan onderzoek naar de schadelijkheid van bepaalde chemische stoffen.

Eva Prins, een arts en een aantal van haar collega’s en vrienden trachten hulp te bieden. Onverwachts vinden zij aansluiting bij een christelijke partij, waar men eveneens op geheel eigen wijze wil leven en sterven. Gezamenlijk richten zij de partij voor ‘Vrijheid van Leven en Sterven’ op. Abel Hama, een chirurg, wordt hun partijleider. Geen ongevaarlijke job, want toon en houding van de tegenpartij ‘Dappere Ouderen en Jongeren’, verhardt onheilspellend.

Pia van Egmond werd geboren en groeide op in Den Haag. Ze studeerde een aantal jaren medicijnen in Leiden, trouwde, kreeg kinderen en voltooide haar studie in Utrecht. Zij specialiseerde zich aansluitend in de radiotherapie en kreeg een aanstelling als medisch specialist. Ze promoveerde na haar pensioen en vatte vervolgens het plan op een roman te schrijven, om op die wijze aandacht te vragen voor een zowel medisch als maatschappelijk probleem, dat zij uitermate ongewenst vond: leeftijdsdiscriminatie. Tijd om te gaan is haar eerste roman.

«Boudewijn Büch is terug binnen het domein van de fictie.» – Coen Peppelenbos

Opmaak 1Over ‘Ik, Boudewijn Büch’ van Guus Buddy Bauer in Dagblad van het Noorden, 24 juli 2022:
Het is alweer bijna twintig jaar geleden dat schrijver en tv-maker Boudewijn Büch overleed. Dat betekent dat er inmiddels een hele generatie is die zijn programma’s niet heeft gezien. In ‘Ik, Boudewijn Büch’ wekt Guus Bauer hem na twee decennia weer tot leven. Hij kijkt over de schouder van Bauer, die hij Buddy noemt, mee als deze bezig is met het schrijven van een boek over Büch. Wat is er van hem over? (…) Büch weet dat hijzelf al in de vergetelheid is geraakt, want ‘direct na vertrek uit de sterfelijke huls is het zo goed als over met de letterpret.’ (…) Omdat Bauer door de vergeestelijkte dichter geobserveerd wordt, terwijl deze onderzoek naar hem doet naast zijn normale werk als literair journalist, wordt de roman steeds meer een verkapt zelfportret. (…) De grootste verdienste van dit boek is dat Bauer Büch weer terugleidt binnen het domein van de fictie. Na de plotselinge dood van Büch is vooral de nadruk komen te liggen op de leugens die hij vertelde (onder meer over zijn dode zoon) en niet op de fictieve wereld die hij als schrijver geschapen had. Door hem deze geheel fictieve wederkomst te gunnen wordt dat nu rechtgezet.
Deze recensie is ook geplaatst in Leeuwarder Courant en op Tzum.
Lees hier de recensie ‘Boudewijn Büch is terug’
Meer over ‘Ik, Boudewijn Büch’
Meer over Guus Bauer op deze site

«In zeer toegankelijke stijl geschreven.»

VoorplatHetnooitgeschrevenverhaal-75Over ‘Het nooit geschreven verhaal’ van Ton van Reen voor NBD/Biblion, 15 juli 2022:
Een roman over familie en misdaad. Marieke is de kleindochter van Harrie, over wie het verhaal gaat dat hij een moord gepleegd heeft in het dorpje Koningslust. Het boek vertelt over het jaar van de moord, 1959, en 2019, het jaar waarin Marieke meer ontdekt over haar grootvader en zijn leven. Het verhaal is in zeer toegankelijke stijl geschreven. Voor lezers die houden van spannende (regionale) verhalen. Ton van Reen (Waalwijk, 1941) is schrijver en dichter. Hij schreef meerdere boeken. Zijn werk werd in meerdere landen uitgegeven.
Bron
Meer over ‘Het nooit geschreven verhaal’
Meer over Ton van Reen bij Uitgeverij In de Knipscheer

«Duizelingwekkende ‘taaltrip’ over vaak bizarre levensloop.» – Peter Bruyn

VoorplatMurphy3-75Over ‘Murphy Slaw’ van Roni Klinkhamer in Haarlems Dagblad, 13 juli 2022:
(…) Een duizelingwekkende ‘taaltrip’ waarin de vaak bizarre levensloop van de hoofdfiguur wordt beschreven. De grote lijn in het verhaal is verwarrend en onnavolgbaar als het leven zelf. In dat opzicht is het een uiterst realistisch boek. (…) Roni Klinkhamer voert in ‘Murphy Slaw’ twee Murphy’s op die in het boek ook twee parallelle verhalen beleven, die elkaar steeds sneller afwisselen. “Ik moest een beetje denken aan de kwantumfysica, waar deeltjes ook razendsnel in elkaar over gaan. Dat vind ik heel mysterieus. Betoverend. (…) Je weet dat je even de kern geraakt hebt, maar dat je het nooit vast kunt houden.’’ Als Klinkhamer schrijft roept het ene woord vaak de associatie met andere op. Soms op betekenis, maar vaker puur op klank. Lange reeksen woorden: less is no more. (…) Het gaat [haar] altijd om de verwarring en de tovering van de woorden. (…)
Lees hier en hier het artikel
Meer over ‘Murphy Slaw’
Meer over biografie Roni Klinkhaner
Meer over Roni Klinkhamer bij Uitgeverij In de Knipscheer

«Ik waag het het een van zijn beste boeken te noemen.» – Herman Jacobs

VoorplatHetnooitgeschrevenverhaal-75Over ‘Het nooit geschreven verhaal’ van Ton van Reen, 10 juli 2022:
(…) Prachtig boek, eigenlijk, met een zweem van nostalgie, maar ook niet meer dan een zweem, daar is de toon te nuchter en te direct voor. Een alles bij elkaar niettemin liefdevol portret van enkele mensen, én van een hele gemeenschap, in zekere zin. Wis en waarachter heeft de Kerk destijds óók een verstikkende deken over het Limburgse land gelegd, de tachtigjarige schrijver Anton Rijkers, een van de hoofdpersonages, is al een jaar of zestig jaar een overtuigd ongelovige en antiklerikaal, wat hij niet bepaald verbergt, en zijn vriend van weleer Harrie, na zekere dramatische gebeurtenissen Amsterdammer geworden, moet er ook niets van hebben, maar dat Gesticht Sint-Jozef, ‘het tehuis’ waar die broeders zorgden voor ‘de op de wereld verdwaalde mensen’ en dat dus meer dan een bijrol in dit verhaal speelt, daar is gewoon ook echt wel veel goeds verricht voor de minder fortuinlijke medemens. Een streekroman — waar tegelijk nog best wel wat Grote Wereld doorheen waait. Terloops, maar toch. De oorlog in Korea, of hoe door het Wirtschaftswunder Duitse bouwvakkers in de jaren vijftig driemaal zoveel verdienden als hun Nederlandse, of in ieder geval hun Limburgse collega’s. En Harrie is niet de enige die in de loop van het verhaal verklaart dat hij weg wil of wilde uit ‘deze negorij’ — nee, ‘Het nooit geschreven verhaal’ zit niet onder een muffe stolp van heemschut en heimwee naar vroeger. (…) Ik waag het ‘Het nooit geschreven verhaal’ (waar voor wie daar aardigheid in heeft ook nog eens een bescheiden metaniveau in zit; nee, ‘simpel’ is het echt niet) (…) een van zijn beste te noemen.
Herman Jacobs is een Vlaamse literair criticus.
Lees hier de recensie
Meer over ‘Het nooit geschreven verhaal’
Meer over Ton van Reen bij Uitgeverij In de Knipscheer

«Een indrukwekkend, meeslepend relaas.» – Ed Bausch

Opmaak 1Over ‘Red mij niet’ van Meine Fernhout in Bergens Nieuwsblad, 13 juni 2022:
(…) “Mijn leven lang ben ik spaarzaam omgegaan met wat er gebeurde met mijn twaalf jaar jongere broer. Nu ik het zo heb opgeschreven, geromantiseerd, is het beter te plaatsen, is het als het ware van werkelijkheid naar fictie gegaan. (…) Ik moest als jongeman het lichaam van mijn broer identificeren, dat was aan komen drijven tussen de pieren van IJmuiden. Hij had het een keer gezegd, tegen mij als kleine jongen: ‘Je moet niet verbaasd zijn als ik er op een dag niet ben.’ (…) Woede, verbazing, onbegrip, verwondering. Al die jaren heb ik dat allemaal om beurten bij me gedragen in een voortdurende carrousel van gevoelens over de gebeurtenissen van toen. Door mezelf als een verzonnen persoon in de situatie met de andere verzonnen persoon in het boek te plaatsen ben ik het gaan begrijpen.’ (…) Meine Fernhout werd, nog in HBS-tijd, gitarist in de roemruchte Bintangs. Hij studeerde sociale wetenschappen, werd journalist, docent, hoofd educatie bij het Frans Hals Museum en uiteindelijk directeur van de Academie voor Beeldende Vorming, nu de Breitner Academie. (…)
Lees hier het interview
Meer over ‘Red mij niet’
Meer over Meine Fernhout bij Uitgeverij In de Knipscheer

«Elegante roman is literair steekspel.» – Chrétien Breukers

Opmaak 1Over ‘Ik, Boudewijn Büch’ van Guus Buddy Bauer op De Nieuwe Contrabas, 7 juli 2022:
Boudewijn Maria Ignatius Büch (1948-2002) was een schrijver, maar vooral een bekend tv-presentator en aarts-fantast. Dat laatste bedoel ik overigens als een compliment. (…) Guus Bauer (1959) is alomtegenwoordig. En net als Büch een aarts-fantast. In zijn lange loopbaan als auteur, uitgever en literair journalist deed hij van alles; hij beweert overigens graag, en met verve, dat hij nog veel meer deed. De wegen van Büch en Bauer hebben elkaar meerdere malen gekruist: Bauer gaf de eerste versie van ‘De kleine blonde dood’ uit en schreef veel over de inmiddels twintig jaar geleden overleden BIMB. ‘Ik, Boudewijn Büch’, een roman van Guus Buddy Bauer, is het logische gevolg van die kruisende wegen. In het boek is Bauer de buddy die Büch opnieuw een stem geeft. Twintig jaar na zijn dood waart de heilige geest die Boudewijn ooit was over de aarde en geeft commentaar op alles wat hij tegenkomt. (…) Het vreemde is: de schrijver lijkt wel slimmer dan hij bij leven was. Misschien kunnen we dit op het conto van Bauer bijschrijven. (…) ‘Ik, Boudewijn Büch’ is een elegante roman, met vaart geschreven; je hebt het boek zo uit en hebt meteen zin om het, voordat er opnieuw twintig jaar voorbij zijn, te herlezen. (…)
Lees hier de recensie
Meer over ‘Ik, Boudewijn Büch’
Meer over Guus Bauer op deze site

Rob Verschuren – Carmona. Roman

VoorplatVerschurenCarmona-750Rob Verschuren
Carmona

roman
Nederland / Vietnam
gebrocheerd in omslag met flappen,
150 blz., € 17,50
ISBN 978-94-93214-69-9
eerste uitgave september 2022

Wanneer zijn vrouw hem verlaat, wordt John Wu tot diepe wanhoop gedreven. Eenzaamheid en depressie nemen bezit van de emeritus hoogleraar Russische literatuur. Hij begaat een misdaad en belandt in de gevangenis, maar dat is totaal niet tot ongenoegen. Hij is weer onder de mensen, er wordt voor hem gezorgd. Celgenoot Kid zit levenslang uit voor doodslag. Het botert niet tussen de twee, maar uit wederzijdse afkeer groeit aarzelend dan toch een vriendschap tussen de oude, nog altijd zoekende man en de jonge, nog altijd verslaafde junkie die zijn leven heeft vergooid.

Carmona speelt zich af in een Aziatische metropool, een dystopisch voorland voor alle megacity’s op aarde. Tegen deze benauwende achtergrond hanteert Rob Verschuren een bijzonder palet: de bonte stoet gevangenen en hun verhalen, de filosofische bespiegelingen en literaire verwijzingen, de onvermoed troostrijke galgenhumor, alles verweven in een fijnzinnige stijl. Bovenal is Carmona een roman over vrijheid. Wat is vrijheid eigenlijk? Deze vraag genereert heel diverse antwoorden in de loop van een rijk en ontroerend verhaal.

Cees Nooteboom over Tyfoon van Rob Verschuren: ‘Een spannende roman met de allure van een sprookje. Je zult niet gauw een Nederlands boek vinden met zulke personages.’

Rob Verschuren is in 1953 in Malden geboren. Hij heeft lang als copywriter in de reclame gewerkt. Sinds het midden van de jaren tachtig woont hij buiten Nederland, de laatste dertien jaar in Vietnam, met zijn Vietnamese familie. Hij is een voorbeeld van wat Salman Rushdie ‘translated men’ heeft genoemd, expatschrijvers wier geografische, culturele en linguïstische grensoverschrijdingen leiden tot een rijke kruisbestuiving tussen identiteiten en perspectieven. ‘Carmona’ is na de verhalenbundel ‘Stromen die de zee niet vinden’ en de romans ‘Tyfoon’, ‘Het karaokemeisje’en ‘Het witte land’ het vijfde boek van Rob Verschuren bij Uitgeverij In de Knipscheer.

Meer over ‘Carmona’
Meer over Rob Verschuren bij Uitgeverij In de Knipscheer