«Spannende thriller gaat in wezen om de Antilliaanse geschiedenis.» – C.H. Gajadin

Opmaak 1Over ‘Irma. Een mikado van boze goden’ van Kees Broere voor NBD / Biblion, 22 november 2021:
De ouders van Irma Weever verlieten Suriname in de jaren zestig om bij de olieraffinaderij van Shell te gaan werken op Curaçao. Hun dochter moet en zal de beste opvoeding krijgen, studeren in Nederland en later in New York. Samen met haar jeugdvriend Paul koestert Irma idealen dat het allemaal anders zal zijn voor hun geliefde eiland. De roman begint met Irma’s aankomst op Sint Maarten, waar ze Paul zal ontmoeten. Een dag later zal orkaan Irma dit eiland volledig verwoesten. De vrouw die streefde naar gelijkwaardigheid en gerechtigheid wordt slachtoffer van een brute moord. Hoewel het boek geschreven is als een spannende thriller, gaat het in wezen om de Antilliaanse geschiedenis. Van slavernij tot moord op een linkse politicus. ‘Irma’ is de eerste Caribische roman van Kees Broere, correspondent van de Volkskrant op Curaçao.
Meer over ‘Irma. Een mikado van boze goden’
Meer over Kees Broere bij Uitgeverij In de Knipscheer

«Thrillerachtige roman maakt indruk door de intrigerende verhouding tussen Irma en Paul.» – Ko van Geemert

Opmaak 1Over ‘Irma. Een mikado van boze goden’ van Kees Broere in Ñapa (Amigoe), 13 november 2021:
“Als alles gaat zoals bedacht, zal hij het niet kunnen navertellen. Ze heeft ruim anderhalve dag de tijd.” Het zijn de eerste zinnen van de nieuwe, thrillerachtige roman van Kees Broere, die begint op Curaçao, eind jaren zeventig van de vorige eeuw. Hoofdpersoon is Irma Weever. (…) Haar Surinaamse ouders waren verhuisd naar Curaçao, die “gestolde glimlach in de Caribische Zee”. (…) Irma gaat naar het Maria Immaculata Lyceum en ontmoet daar medeleerling Paul Fadel, de tweede hoofdrolspeler. (…) Een derde hoofdrolspeler is een eiland: Sint-Maarten en orkaan Irma die in 2017 over het eiland raast: het oog van de orkaan trekt op 5 september 2017 over het eiland en richt daar gigantische schade aan. Alle tien hoofdstukken van het boek beginnen met een tijdsaanduiding: van dinsdag 5 september 2017, 05.00 uur tot en met 6 september 2017, 17.00 uur, en in alle tien hoofdstukken komen wij Sint-Maarten tegen. (…) Hoe het verder gaat met Irma en Paul en welke rol Sint-Maarten daarin speelt, moeten we in het midden laten. De ondertitel van Irma is goed gekozen: Een mikado van boze goden. Boze goden zijn niet ver te zoeken en mikado i sen behendigheidsspel. De spelers in dit verhaal lijken inderdaad allemaal een spel te spelen. (…) Het boek maakt indruk door de intrigerende verhouding tussen Irma en Paul.
Lees hier ‘In “Irma” lijkt iedereen een spel te spelen’
Meer over ‘Irma. Een mikado van boze goden’
Meer over Kees Broere bij Uitgeverij In de Knipscheer

«Kees Broere lijkt hier als doorgewinterd journalist voortreffelijk van op de hoogte te zijn.» – Ko van Geemert

Opmaak 1Over ‘Irma. Een mikado van boze goden’ van Kees Broere in Argus, 10 november 2021:
(…) Hoofdpersoon is Irma Weever, die eind jaren zeventig van de vorige eeuw met haar Surinaamse ouders verhuisd is naar Curaçao. Ze wordt op de middelbare school verliefd op medeleerling Paul Fadel, de tweede hoofdrolspeler, met wie zij een uiterst curieuze verhouding krijgt. (…) Irma vertrekt naar Amsterdam om rechten te studeren, Paul gaat een chemische studie doen in Nijmegen. (…) Beiden gaan naar New York voor een vervolgstudie. (…) In New York wordt Irma bezocht door (Special Agent) Joe, die Paul goed blijkt te kennen en die later nog een belangrijke rol in het verhaal zal gaan spelen. (…) Irma heeft veel kenmerken van een thriller. Wie bespioneert wie? Wat is precies de rol van de chemicus Paul? Wie is special agent Joe? Wat is de achtergrond van de VNA op Curaçao? (…) Kees Broere lijkt hier als doorgewinterd journalist voortreffelijk van op de hoogte te zijn. Maar het is toch vooral de intrigerende verhouding tussen Irma en Paul (en Joe) die de lezer bijblijft.
Lees hier of hier ‘Een vrouw, een orkaan en een tor in een schedel’
Meer over ‘Irma. Een mikado van boze goden’
Meer over Kees Broere bij Uitgeverij In de Knipscheer

Gedicht van Hugo Pos [2]

Hugo Pos
In zijn bijna dagelijkse Facebookbericht memoreert Wim van Til, oprichter van en coördinator bij Poëziecentrum Nederland, de geboorte- en sterfdagen van Nederlandstalige dichters. Het is vandaag (11 november 2021) de sterfdag van onder anderen Gust Gils, Sonja Pos, Ilse Starkenburg en de Surinaamse dichter Hugo Pos (1913-2000). Het is ook de geboortedag van onder anderen van Christina Guirlande, Dimitri Antonissen en Danielle Schokker. Bij wijze van felicitatie/gedenken kiest Wim van Til voor een gedicht van Ilse Starkenburg. Uitgeverij In de Knipscheer kiest in dit bericht voor het gedicht ‘Het verhoor’ uit zijn bij In de Knipscheer verschenen bundel ‘Tot in de nde nde graad’ uit 1988. Dit gedicht is ook opgenomen in de door Klaas de Groot samengestelde bloemlezing ‘Grenzenloos – 40 jaar Knipscheer poëzie’.

Het verhoor

‘Meneer de officier, ik heb gedroomd vannacht,
ik open de deur’, – ‘Wat ging daaraan vooraf?’
‘De vrouw zat op een stoel, stond op toen ze me zag,
ga weg, deed ze. Ik stak.’ ‘Wat toen?’ ‘Toen werd het dag.’

Meer over Hugo Pos bij Uitgeverij In de Knipscheer
Meer over ‘Grenzenloos’

«In deze roman is niets wat het lijkt, en vooral: is niemand wie hij lijkt.» – Willem Thies

Opmaak 1Over ‘Irma. Een mikado van boze goden’ van Kees Broere in Antilliaans Dagblad, 6 november 2021:
De roman’ Irma. Een mikado van boze goden’ van Kees Broere is een merkwaardig, intrigerend, veel-lagig boek; een boek dat zich ontvouwt als een huis dat aan de binnenkant veel groter blijkt dan het van buitenaf leek. (…) Toen je om het huis heen liep, had je niet de indruk dat het al die ruimtes en verdiepingen, doorgangen en lagen, kón bevatten. Dat maakt het onwerkelijk – surrealistisch, misschien wel magisch-realistisch. (…) Irma Weever is een jonge Surinaams-Curaçaose vrouw. (…) Zij heeft (ik citeer) ‘zwart bloed’. (…) Paul Fadel is een betrouwbare, hoffelijke, veilige vriend, een soort broerfiguur; en seculiere moslim. (…) Irma wil rechten gaan studeren omdat zij al van jongs af aanvoelde dat alles in de wereld draait om het overtuigen, niet om wie het beste verhaal heeft, maar om wie dat het best weet te brengen. (…) Later komt Irma in New York te wonen. (…) Hier verliest zij haar vriend Paul aan een verslaving. Hij verdwijnt in de nevelen, in de rook van een crackpijp. Of toch niet? Want in deze roman is niets wat het lijkt, en vooral: is niemand wie hij lijkt. (…)
Lees hier de complete recensie
Meer over ‘Irma. Een mikado van boze goden’
Meer over Kees Broere bij Uitgeverij In de Knipscheer

«Henna Goudzand Nahar laat de impact van migratie zien.» – Maaike Lange

VoorplatGoudzand2_Opmaak 1.qxdOver ‘De geur van bruine bonen’ van Henna Goudzand Nahar in Onderwijsblad, november 2021:
In de roman ‘De geur van bruine bonen’ zet Henna Goudzand Nahar het leven centraal van de Surinaamse leerkracht en moeder Ilse Madrettor. Ilse geeft les op een zwarte basisschool, is getrouwd met Henk – met wie ze is opgegroeid in Suriname – en heeft twee tienerkinderen. (…) Ilses dochter gaat naar een wit gymnasium . (…) Abigail is veel radicaler. (…) “Er zijn al romans verschenen van kinderen uit een migrantenmilieu, over hun verzet tegen de cultuur van hun ouders en hun voorkeur voor een meer westerse levensstijl. In mijn roman beschrijf ik de worsteling van de moeder. Zij staat tussen twee generaties in. Ilse moet steeds ontrafelen of het meningsverschil met haar dochter en de verhouding met haar moeder komt door de cultuur of door hun karakters. Dat is een hele klus.” (…) Op het gymnasium krijgt Abigail de opdracht een stamboom te maken. Maar Ilse en Henk kennen hun vaders niet. Ilse belt met de docent om het uit te leggen, maar hij hoort het niet. “Dat ze hun stamboom niet kennen, is één van de lastige overblijfselen van de slavernij. Huwelijken mochten niet tijdens de slavernij en relaties werden niet erkend.” (…) In ‘De geur van bruine bonen’ laat Henna Goudzand Nahar de impact zien van migratie. Hoe generaties kunnen botsen en hoe moeizaam twee culturen soms samenvloeien. (…)
Lees hier het artikel/interview ‘De wereld op zijn kop’
Meer over ‘De geur van bruine bonen’
Meer over Henna Goudzand Nahar bij Uitgeverij In de Knipscheer

«Soms waan je je in een spionageroman die doet denken aan scènes uit James Bond.» – Japke Wiersema-Fortuin

Opmaak 1Over ‘Irma. Een mikado van boze goden’ van Kees Broere in Friesch Dagblad, 2 november 2021:
(…) In zijn tweede roman ‘Irma’ schildert Kees Broere net kennis van zaken de tropische regio waarin het verhaal zich afspeelt. De roman is strak gecomponeerd in tien hoofdstukken, die steeds beginnen met enkele pagina’s die zich afspelen op 5 en 6 september 2017: toen teisterde de orkaan Irma het eiland Sint-Maarten. Irma Weever woont met haar uit Suriname afkomstige ouders op Curaçao. (…) Op school ontmoet Irma de intelligent Paul Fadel, het begin van een levenslange vriendschap. Al op de middelbare school wordt de kiem gezaaid voor de ontknoping van het verhaal. Want zestienjarige Paul heeft een plan, hij wil geschiedenis schrijven. (…) Op de omslag van de roman zien we mikadostukjes in een onontwarbare hoop liggen, klaar om één voor één, maar zonder beweging, opgepakt te worden. De roman zelf kent juist veel dynamiek. (…) Soms waan je je in een spionageroman die doet denken aan scènes uit James Bond. ‘Irma’ is al met al een ambitieuze roman waarin de auteur veel aandraagt. (…)
Lees hier de recensie
Meer over ‘Irma. Een mikado van boze goden’
Meer over Kees Broere bij Uitgeverij In de Knipscheer

«Kees Broere heeft een ijzersterke roman afgeleverd.» – André Oyen

Opmaak 1Over ‘Irma. Een mikado van boze goden’ van Kees Broere op Ansiel, 27 oktober 2021:
Irma Weever is een jonge Surinaams-Curaçaose vrouw wier ouders verhuisden van Suriname naar Curaçao. Haar ouders willen dat Irma gaat stralen, gaat excelleren, zich bewijzen in het verre Nederland door daar te gaan studeren. Haar klasgenoot Paul Fadel is een betrouwbare, hoffelijke, veilige vriend, een soort broerfiguur; en seculiere moslim. Ook hij wil, mét Irma, de oversteek wagen en ‘het gaan maken’ in Nederland. Hij wil dat zij hun eigen leven gaan vormgeven. Volgens Paul moet je, als je op niemand kan rekenen, alles zélf doen; je moet jezelf vrijmaken.
Irma wil rechten gaan studeren omdat zij al van jongs af aanvoelde dat alles in de wereld draait om het overtuigen, niet om wie het beste verhaal heeft, maar om wie dat het best weet te brengen. Irma werd dan ook haar jonge leventje lang geconfronteerd met verdekt en onverholen racisme, met onrecht, geweld, zelfs met een willekeurig, bijna terloops sterfgeval in haar directe omgeving. Muhammad Ali en Nina Simone zijn twee van haar helden, zeer krachtige, zelfbewuste figuren. Hoezo zouden zwarte mensen minderwaardig zijn, minder waard dan mensen met een witte huid? Irma en Paul gaan naar Nederland, zij naar het opwindende Amsterdam, hij naar Nijmegen. Later gaat Irma in New York wonen, met Paul deze keer dichter in haar buurt. (…) In deze roman is niets wat het lijkt, en vooral niemand is wie hij lijkt. Mensen blijken schaduwen of schimmen, identiteiten veranderen, mensen gaan schijnbaar ‘zomaar’ dood of gaan in niets op. ‘Irma, een mikado van boze goden’ is een postmoderne roman waarin verschillende genres worden vermengd. Het is een sterk geëngageerde roman, waarin ook ethische en vooral universeel filosofische vragen aan de lezer worden voorgeschoteld. Kees Broere heeft een ijzersterke roman afgeleverd waarin Irma Weever, een dwingende strijd met zowel het leven als een vernietigende orkaan moet ondergaan. ‘Irma, een mikado van boze goden’ is een fascinerend werkstuk dat de lezer echter dwingt om het lot van het hoofdpersonage mee te beleven.
Lees hier de recensie
Meer over ‘Irma. Een mikado van boze goden’
Meer over Kees Broere bij Uitgeverij In de Knipscheer

«Permanente plek in de Surinaams-Hindostaanse literatuur.» – Jerry Dewnarain

WeddingIn Memoriam Saya Yasmine Amores in De Ware Tijd Literair, 13 september 2021:
De Ware Tijd Literair wijdde op 13 augustus 2021 een hele pagina aan het overlijden van Saya Yasmine Amores (v/h Cándani) op 4 augustus jl. “(…) De thematiek van haar poëzie is onlosmakelijk verbonden met haar eigen verleden (existentiële situatie). Haar poëzie voegt ongetwijfeld een meerwaarde toe aan de Surinaamse literatuur. (…) In 1990 kwam haar eerste Sarnámi-dichtbundel uit: Ghunghru tut gail/De rinkelband is gebroken, die ook de Nederlandse vertalingen bevatte. Omdat ook in Den Haag een presentatie zou plaatsvinden, reisde ze af en besloot – weliswaar illegaal – daar te blijven. (…) Haar moeizame jeugd en de pijnlijke familierelaties zijn gebed in het leven op buiten, met de dieren, zonsondergangen en culturele voorwerpen om het huis. Ook de door haar geschreven romans hadden die thematiek: het Hindoestaanse bestaan van een eenvoudige familie. In Oude onbekenden (2001) en Huis van as (2002) is dat verleden bevraagd en een zoektocht naar haar identiteit uitgezet. Wat meer historische houvast bood Geef mij het land dat in jou woont (2004), met schetsen over het verleden en de Hindoestaanse immigratie. (…)
Lees hier ‘Niet de dood, het leven is vreemd’ door Jerry Dewnarain
Meer over Saya Yasmine Amores/Cándani bij Uitgeverij In de Knipscheer

«Hoe was het mogelijk dat zo’n jong meisje zulke indringende beelden kon scheppen?» – Effendi Ketwaru

Candani3staand foto Nicolaas Porter
Over ‘Ghunghru tut gail/De rinkelband is gebroken’ in Herinnering aan Cándani op Caraïbisch Uitzicht, 8 augustus 2021:
Het was een ongewone kennismaking, die ochtend ergens in de eerste maanden van 1985. (…) Haar ongeveinsde binnenkomst was verfrissend en ze had meteen mijn sympathie. Echter, zonder nog iets van haar gelezen te hebben, bereidde ik me in gedachten voor hoe ik het slechte nieuws zou verpakken. (…) Zonder enige poespas overhandigde ze me een schoolschrift. De eerste gedichten leken mijn vooroordeel te versterken. (…) Ik ging echter door met het bijten in de spreekwoordelijke appel want ik wist dat ze me nadrukkelijk observeerde. Ik las verder en ik schrok. ver achter mij vluchtte al het licht / op de rug van een slak Enkele bladzijden later stuitte ik op nog meer juweeltjes. Ik keek haar verwonderd aan. Dit was geen rotte appel maar een oester: ik had op een oester zitten bijten die een parel bevatte. Hoe was het mogelijk dat zo’n jong meisje (…) met zo’n achtergrond zulke indringende beelden kon scheppen? (…)
Lees hier verder
Meer over Saya Yasmine Amores/Cándani bij Uitgeverij In de Knipscheer