Column over Bokkenrijders, musical in De Limburger, 5 juni 2026:
Woensdagavond was ik een van de 6000 bezoekers van stadionmusical Bokkenrijders. Het is geen vrolijk verhaal, dat ligt al besloten in de tijd waarin het zich afspeelt. De economische omstandigheden in wat later Limburg zou heten, waren in de achttiende eeuw vreselijk, schrijft Ton van Reen in het nawoord van zijn standaardwerk De bende van de Bokkenrijders: ‘Het gewone volk crepeerde. Er was veel ziekte onder het vee, waar men in die tijd geen middelen tegen had. Oogsten mislukten. Veel mensen stierven ’s winters door honger en kou. Door nood gedreven, zagen velen geen andere mogelijkheid dan op roof uit te gaan en voedsel en kleding te halen bij hen die dat in overvloed bezaten. Men vond elkaar in de bendes.’ Die hardvochtig werden, en hardvochtig werden bestreden: de verdenking een bokkenrijder te zijn, leidde tot gruwelijke martelingen. Vele onschuldigen bekenden om van de pijn verlost te raken, en werden even gruwelijk gestraft. Rechtspraak in de tijd van de bokkenrijders was klassenjustitie pur sang, zoveel maakt de musical nogmaals duidelijk. Zelden zullen op het podium van een muzikaal avondje uit zo gretig mensen zijn gefolterd, opgehangen en verbrand. (…)
Lees hier de hele column ‘Het onheil van zeshonderd drones’
Meer over ‘de Bokkenrijders’
Meer over Ton van Reen bij Uitgeverij In de Knipscheer
Over ‘Thuisreis’ van Ton van Reen op Antwerpen leest, 20 februari 2026:
foto Michiel Devijver