Tag: verdriet

«Rijk familieverhaal over liefde, macht, vrijheid.» – Jan Stoel

Over ‘De bruine zeemeermin’ van Annel de Noré op Boekenkrant, 28 augustus 2026:

Een vrouw kan sterk zijn en toch haar vrijheid verliezen. Een dochter kan van haar moeder houden en haar jarenlang niet begrijpen. En een man die een vrouw een andere toekomst laat zien, kan zelf gevangen zitten. Die tegenstrijdigheden maken De bruine zeemeermin van Annel de Noré tot (…) een rijk familieverhaal over liefde, macht, vrijheid en de vraag hoe je jezelf kunt blijven. De roman begint bij Peetje, Hortense Clementine Baas, geboren in 1875 als oudste kind van geëmancipeerde slaven. Na de dood van haar ouders ontfermt ze zich over haar drie jongere broers. Die krijgen samen 34 kinderen. Peetje wordt de spil van de familie. (…) Vanuit deze oermoeder ontvouwt zich de geschiedenis van Ingrid en haar dochter Marjory. (…) De vorm van de roman is opvallend zorgvuldig gekozen. De hoofdstukken dragen niet alleen een ander perspectief, ze laten ook verschillende levensfasen van Ingrid en Marjory zien. Het kind kijkt anders naar de wereld dan de volwassen vrouw die later terugkijkt op wat er is gebeurd. Daardoor ontstaat een soort spiegelwerking: wat in het ene hoofdstuk een angstaanjagende ervaring voor Marjory is, krijgt later vanuit Ingrid een heel andere lading. De lezer groeit als het ware met beide vrouwen mee. (…) De stijl is beeldend. (…) De combinatie van rauwheid, beeldspraak en humor is sterk. De Noré schrijft over mishandeling, overspel en verdriet, maar de roman wordt nergens loodzwaar. (…) De bruine zeemeermin is stevig geworteld in de Surinaamse en Caribische literatuur. De familiegeschiedenis, de taal, Paramaribo en Lelydorp en de verhoudingen tussen mannen en vrouwen bepalen het verhaal. Tegelijkertijd zijn de vragen universeel: hoe blijf je jezelf binnen een relatie? Wat doet geweld met een kind? Kun je je moeder begrijpen zonder haar keuzes goed te keuren? En durf je iemand dichtbij te laten komen zonder jezelf kwijt te raken?

Lees hier de recensie
Meer over ‘De bruine zeemeermin’
Meer over Annel de Noré bij Uitgeverij In de Knipscheer

«Een beleving voor alle zintuigen zo mooi en beeldend als het is geschreven.» – Marije Hendrikx

VoorplatHetnooitgeschrevenverhaal-75Over ‘Het nooit geschreven verhaal’ van Ton van Reen, 14 april 2022:
(…) Het verhaal van de hoofdpersoon dat de schrijver Ton van Reen in werkelijkheid uit gesprekken met een psychiatrisch patiënt in Wassenaar had vernomen, past wonderwel in het scenario van zijn roman ‘Het nooit geschreven verhaal’. Waarom? Omdat vergelijkbare drama’s zich, in het katholieke zuiden, met de regelmaat van de klok afspeelden. Het is daarom, denk ik, dat ik niet kon ophouden met lezen. (…) Het gaf mij voldoening omdat zo heel goed duidelijk wordt wat de impact is geweest op zoveel mensen, zoveel gezinnen van de hypocrisie van de kerk en van het superieure gedrag van de zogenaamde rijken. (…) Het boek bracht mijn jeugd in Limburg terug, de vernederingen, het verdriet en de onmacht, de daardoor gemiste kansen, maar ook de kracht die ik juist daardoor heb opgedaan. Het is bovendien een beleving voor alle zintuigen zo mooi en beeldend als het is geschreven. Het voerde mij langs vogels en velden, langs kermis en bier, langs de kanalen tot in de kleine boerderij van mijn grootouders in Weert. Ik hoorde de Selvera’s zingen, waar mijn vader zo trots op was, omdat ze uit Weert komen en ja die Bruno, ook heel herkenbaar. ‘küsse mich und kwele mich denn ich liebe nur dich’. Oh Laila!
Marije Hendrikx is beeldend kunstenaar en dichter en woont in Scheveningen.
Bron
Meer over ‘Het nooit geschreven verhaal’
Meer over Ton van Reen bij Uitgeverij In de Knipscheer

«Een even inspirerend als indrukwekkend boek in glasheldere stijl.» – Maarten Asscher

Opmaak 1Over ‘De wind van morgen’ van Arjen Sevenster in De levenskunst van Arjen Sevenster, 21 april 2020:
(…) Arjen Sevenster (…) heeft in de laatste twee jaar van zijn leven een spoedcursus ‘leren sterven’ opgelegd gekregen. Dankbaar gebruik makend van de hulp van velen heeft hij die opleiding met goed gevolg – ik zou bijna zeggen: ‘cum laude’ – afgerond. Het bewijs daarvoor is het boek ‘De wind van morgen’. In dit boek zijn de kronieken gebundeld waarmee hij ongeveer twee jaar lang tijdens zijn ziekte en uiteindelijk vanaf zijn sterfbed ruim honderd familieleden en vrienden regelmatig via de email op de hoogte hield van zijn ervaringen, zijn observaties en zijn gedachten, nadat bij hem een agressieve vorm van prostaatkanker was geconstateerd. Het resultaat is een boek waarin je volgens mij op een bewonderenswaardige manier kunt lezen hoe het is om te sterven. Hoe je dat aanpakt. Welke houding ten opzichte van andere mensen aan te nemen. Hoe het beste uit je zelf te halen, terwijl je ondertussen stap voor stap wordt gesloopt. Hoe om te gaan met pijn, met slecht nieuws, met het verlies van een toekomstperspectief. Hoe je dierbaren te betrekken bij zo een hoogstpersoonlijk traject. Hoe ruimte te maken voor de af en toe tijdelijk opflakkerende hoop op verbetering, en ondertussen te leven met de permanente vrees voor – nee, de zekerheid van – wat onvermijdelijk staat te gebeuren. De vraag is: hoe heeft Arjen Sevenster dat gedaan? Hoe is hij erin geslaagd zijn onvrijwillige cursus in de aloude ars moriendi – de kunst van het sterven – zo te ondergaan dat de schriftelijke neerslag daarvan zo’n diepe indruk maakt, ook op lezers die de auteur helemaal niet zo lang of zo intensief of misschien zelfs helemaal niet hebben gekend? (…)
Lees hier het hele artikel van Maarten Asscher
Meer over ‘De wind van morgen’
Meer over ‘Bloemen in de regen’