Eric de Brabander – Het geluid van naderend onweer. Verhalen

VoorplatBrabanderOnweer-75Eric de Brabander
Het geluid van naderend onweer

verhalen
Curaçao
vormgeving omslag Cleo Maxime
gebrocheerd in omslag met flappen, 244 blz., € 18,50
ISBN 978-94-93214-04-0
maart 2021

Veelzijdig als zijn romans is ook de robuuste verhalenbundel Het geluid van naderend onweer van Eric de Brabander. Onheil lijkt de titel aan te kondigen en daar is regelmatig sprake van in de verhalen. Tegen de kleurrijke achtergrond van het Caribisch gebied vinden De Brabanders, soms sinistere, fantasieën plaats. Dat kan de kust van Boka San Michiel zijn waartegen de zuidenwind beukt, de statige buurt van Mahaai op Curaçao en zelfs het Surinaamse dorp Pikin Slee. De Brabanders verhalen brengen je naar verrassende oorden en gebeurtenissen. De binnenwateren van Tucacas in Venezuela herbergen het verhaal van Duitsers met een schimmig oorlogsverleden. In de baai van Playa Kalki in Westpunt tonen vissers een onvoorziene vangst. Het ontstaan van het heelal, een genadeloze tandarts of het opduiken van een bronzen schroef, letterlijk alles kan een rol in zijn fictie spelen. Curaçao komt ook in dit proza van De Brabander regelmatig voor. Soms gezien vanuit een steeg achter de kathedraal van Pietermaai, soms met de ogen van buitenaards leven in een andere tijdsdimensie.

Eric de Brabander ontpopt zich in Het geluid van naderend onweer als een meester in het genre van het spannende, intrigerende korte verhaal. Hij schrijft zijn verhalen eerder in een Amerikaanse traditie en geest, waarbij Amerikaans gelezen kan worden als Noord- én Latijns-Amerikaans, dan in een Nederlandse. De Brabanders short stories zijn echt wonderlijke, vreemde verhalen, surrealistische en magisch-realistische verhalen. In die zin zijn het als het ware ‘fantastische vertellingen’, zo eigen aan de Nederlandstalige literatuur van Curaçao.

Eric de Brabander (Curaçao, 1953) studeerde tandheelkunde in Nederland, werkte enige tijd aan een universiteit in New York en keerde daarna definitief terug naar Curaçao. Hij debuteerde als schrijver in 2009 met de roman Het hiernamaals van Doña Lisa. Daarna volgden Hot Brazilian Wax of het Requiem van Arthur Booi in 2011, De supermarkt van Vieira in 2013, Het dilemma van Otto Warburg in 2016 en De vergankelijkheid der dingen in 2018. Van Het hiernamaals van Doña Lisa kwam in 2021 een Papiamentse vertaling (door Lucille Berry-Haseth) uit, met ook een Amerikaanse uitgave op komst in een vertaling van Olga Rojer. Van De supermarkt van Vieira verscheen in 2020 een Amerikaanse editie, vertaald door Scott Rollins.
Meer over Eric de Brabander bij Uitgeverij In de Knipscheer

Reisverhaal ‘Sprong in het diepe’ van Joost Pollmann

auteursfoto Joost Pollmann, "Schertsfiguur", Uitgeverij in de Knipscheer 2018
auteursfoto Joost Pollmann, “Schertsfiguur”, Uitgeverij in de Knipscheer 2018
Joost Pollmann (1957) organiseerde tien edities van de Stripdagen Haarlem, schrijft sinds 1998 striprecensies voor de Volkskrant, publiceerde meerdere essaybundels en geeft lezingen in binnen- en buitenland over beeldcultuur. Het leverde hem de erenaam ‘stripprofessor’ op. In 2018 maakt hij met ‘Schertsfiguur’ zijn literaire debuut: 15 autobiografische ‘stukken’ over de jongen die hij was en over de man die hij werd. Tragisch, komisch, en iets ertussenin. Ook zijn vele reizen blijken prachtige, vaak even ‘hachelijke’ verhalen op te leveren. In december 2018 publiceerde hij op deze site van In de Knipscheer het kerstverhaal ‘Meine Glanz Zeit’. Vandaag verhaalt hij van zijn bezoek aan Bradford in 2017 waar hij een panel voorzat over de vluchtelingencrisis in tekeningen.
Lees hier ‘Sprong in het diepe’
Lees hier ‘Meine Glanz Zeit’
Meer over ‘Schertsfiguur’

«Sfeervolle impressies van de lokale fauna en flora.» – Dr. J. Kroes

VoorplatNatuurlijkHaarlem-75Over ‘Natuurlijk Haarlem’ van Yorick Coolen voor NBD / Biblion, 9 juli 2020:
De natuur in de historische stad Haarlem is het thema van dit mooi uitgevoerde boek van vader en zoon Coolen. Vroeger had Haarlem al een fraaie natuurlijke omgeving, getuige de schilderijen van Ruijsdael en anderen. Bioloog Yorick (1994) verdiepte zich in de groene aspecten van zijn woonstad en hij kwam heel wat moois tegen: van het Jaagpad in Schalkwijk, het landgoed Elswout, de bolwerken, de rivieren Spaarne en Liede, de Kweektuin, de Haarlemmerhout, stadse moes- en volkstuinen, de Kennemerduinen tot aan het strand toe. Zijn sfeervolle impressies van de lokale fauna en flora heeft hij samen met zijn vader Eric (1965) omlijst met fijnzinnige tekeningen in kleur. Een soortenlijst in het Nederlands en Latijn, van Haarlems klokkenspel tot Amerikaanse rivierkreeft, fungeert als index.
Meer over ‘Natuurlijk Haarlem’
Meer over Eric J. Coolen bij Uitgeverij In de Knipscheer

«Gewoon zinnenstrelend.» – André Oyen

VoorplatNatuurlijkHaarlem-75Over ‘Natuurlijk Haarlem’ van Yorick Coolen op Lezers tippen lezers, 15 juni 2020:
«Ik heb hem zien staan. De beruchte Japanse duizendknoop groeit dus ook gewoon in Haarlem.» (…) Het samenspel van tekst en de meer dan 60 illustraties in kleur door zowel Eric J. Coolen als Yorick Coolen toont de stad vanuit het unieke perspectief van hen beiden. (…) De grootstedelijke agglomeratie Haarlem (Haarlem, Heemstede, Bloemendaal en Zandvoort) telt ongeveer 230.000 inwoners, en het stadsgewest Haarlem (Zuid-Kennemerland en IJmond) ruim 430.000 inwoners. Haarlem heeft een belangrijke regionale functie. (…) Het Spaarne is de belangrijkste rivier die door Haarlem stroomt. (…) De rivier wordt vooral in de zomermaanden veel gebruikt door pleziervaart. Ook de Mooie Nel aan de noordoostkant van de stad biedt een groot open vaarwater. Vanaf het Spaarne is via Spaarndam het Noordzeekanaal bereikbaar en via de Ringvaart zijn de plassen van Zuid-Holland te bereiken. De grachten en singels in en rondom de binnenstad zijn bereikbaar voor boten met een geringe doorvaarthoogte. (…) De tochten die door vader en zoon in woord en beeld door het mooie Haarlem gemaakt worden zijn gewoon zinnenstrelend.
Lees hier het signalement
Meer over ‘Natuurlijk Haarlem’
Meer over Eric J. Coolen bij Uitgeverij In de Knipscheer

«Zo levendig geschreven dat letters en papier verdwijnen.» – Erik de Smedt

Pieter WiegersmaOver ‘Vriendschap in enveloppen’ van Pieter Wiegersma in De Leeswolf en MappaLibri, 2000, 2020:
Nadat hij in ‘Postbode van de hemel’ zijn ontmoetingen met kunstenaars uit de kring rond zijn vader Hendrik Wiegersma heeft gememoreerd en in ‘Een kind ziet het dorp’ verteld heeft over zijn jeugd in het Noord-Brabantse Deurne, blikt Pieter Wiegersma (geb. 1920) in dit boek iets synthetischer terug op een aantal markante fases in zijn leven, verbonden met goede en slechte herinneringen. Het bestrijkt de tijd tussen 1920 en 1960. Elk hoofdstuk wordt afgesloten met een wat vergeten, maar thematisch passend Nederlands gedicht. De geborgenheid van het dorpsleven in een dorp in de Peel, de pedagogische verschrikking van de katholieke kostschool Rolduc, het verzet in de Tweede Wereldoorlog en zijn harde verblijf in de gevangenis van Breda en de omgang met een goede Duitser worden met flinke borstelstreken geschilderd. Wiegersma neemt geen blad voor de mond, is uitbundig in zijn enthousiasme en vernietigend in zijn woede. (…) Zo vormen de verhalen van Wiegersma met hun afwisseling van zuurs en zoets en hun felle contrasten een monumentaal glasraam in woorden, het relaas van een man die zelfbewust en intens heeft geleefd, zich vaak druk heeft gemaakt, maar ook de wijsheid heeft gevonden om wat hij moest en mocht meemaken te relativeren. (…)
Lees hier de recensie
Meer over ‘Vriendschap in enveloppen’
Meer over Pieter Wiegersma bij Uitgeverij In de Knipscheer

«De kunst met weinig woorden veel te zeggen.»

coverEreeks6-OWH-DefOver ‘Olifanten warm houden’ van Dieuwke van Turenhout op Paperback Radio, 15 mei 2019:
Op 13 februari was Dieuwke van Turenhout te gast bij Paperback Radio, live vanuit Boekhandel Scheltema in Amsterdam met presentator van dienst, Peter de Rijk. In de opvallend mooi vormgegeven Extaze-reeks van Uitgeverij In de Knipscheer verscheen ‘Olifanten warm houden’, het debuut van korte verhalenschrijfster Dieuwke van Turenhout. Het korte verhaal krijgt de laatste jaren gelukkig steeds meer welverdiende aandacht en dat kan ook niet anders nu er zoveel goede verhalen worden geschreven. Dieuwke van Turenhout is daar een voorbeeld van. Ze levert een reeks verhalen die op z’n zachtst gezegd on-Nederlands zijn. De verhalen doen aan Roald Dahl denken maar hebben tegelijkertijd iets heel eigenzinnigs. Slechts een paar pagina’s heeft ze nodig om een sfeer, een situatie of een wereld te scheppen. Peter de Rijk praat met haar over stijl, inlevingsvermogen en de kunst om met weinig woorden veel te zeggen. Van Turenhout studeerde Letteren in Tilburg, werkte lang in New Delhi, India, schreef columns voor Intermediar, en bezocht de Schrijversacademie te Antwerpen. Het tijdschrift Extaze ontdekte haar talent.
Luister hier naar de uitzending
Meer over ‘Olifanten warm houden’
Meer over Dieuwke van Turenhout op deze site

«Ervaringen in en met het voormalig Nederlands-Indië.» – Anne van Egmond

Omslag_Buitenbeentjes_HR.inddOver ‘Buitenbeentjes’ van Janny de Heer in Noordhollands Dagblad (Helderse Courant), 1 april 2017:
Schrijfster Janny de Heer heeft gistermiddag haar nieuwste boek ‘Buitenbeentjes’ gepresenteerd in Den Helder. Het eerste exemplaar gaf ze aan burgemeester Koen Schuiling. In het boek komen tien ouderen aan het woord over hun ervaringen in en met het voormalig Nederlands-Indië. (…) Het was voor De Heer in eerste instantie lastig om mensen te vinden. ‘Er rust toch nog een taboe om vrij te spreken over het koloniale leven. Mensen aarzelden on hun verhaal te vertellen.’ (…) In het boek komen onder meer verhalen voor van kinderen die in Jappenkampen hebben gezeten, en gaat ook in op de ervaringen van mensen uit Nederlands-Indië in Nederland zelf. Ze voelden zich vaak ‘buitenbeentjes’.
Lees hier het bericht
Klik hier voor foto’s van de presentatie van Paul de Heer
Meer over ‘Buitenbeentjes’

«Van ’t Hull levert een geslaagd debuut.» – Sonja Schulte

CoverGM1.inddOver ‘Grote meisjes’ van Annette van ’t Hull in Leeuwarder Courant, 12 januari 2017:
In de verhalenbundel gaat het elke keer opnieuw over mensen die pech hebben. Flinke pech. Het gaat over hoe met het leven om te gaan, en hoe dat meestal niet lukt. Het moment waarin dit blijkt is elf maal in een spannend, helder geschreven kort verhaal opgetekend. (…) Haar instinct voor een goed verhaal is niet minder sterk, zo niet sterker, dan haar empathie. (…) Een fraaie combinatie van verwondering en spanning. (…)
Lees hier de recensie
Meer over ‘Grote meisjes’
Meer over Annette van ’t Hull op deze site

«Sublieme balans.» – Odile Schmidt

CoverGM1.inddOver ‘Grote meisjes’ van Annette van ’t Hull op Korte verhalen schrijven voor wedstrijden, 19 februari 2017:
(…) Het eerste dat opvalt bij deze bundel is de sublieme balans tussen beschrijving, intern monoloog en handeling. Annette schrijft evenwichtig en haar schrijfstem is door de hele bundel gelijk. De toon is licht ironisch, kalm. De verhalen zijn licht absurd maar komen geloofwaardig over, worden verteld als waar gebeurd met details waardoor je het voor je ziet alsof je er bij bent. (…) De verhalen haperen nergens, ze zijn origineel met goed gevonden details. (…) Voor schrijvers van korte verhalen een aanrader, vooral als je je afvraagt hoe balans in je verhaal te vinden op een subtiele manier.
Lees hier de recensie
Meer over ‘Grote meisjes’
Meer over Annette van ’t Hull op deze site

«Een uitstekende verhalenbundel.» – Mirjam Scholten

CoverGM1.inddOver ‘Grote meisjes’ van Annette van ’t Hull voor NBD | Biblion, 29 december 2016:
(…) In alle verhalen in deze bundel zijn jonge en oude meisjes de hoofdfiguren, met de nodige opgelopen averij. Maar zijn het ook slachtoffers? Het kost je als lezer geen moeite met hen mee te leven. De gemeenschappelijke factoren van de verhalen zouden tot een voorspelbaar boekje hebben kunnen leiden, maar het tegendeel is waar. Met haar precieze woordkeus en treffende zinnen weet de auteur in haar debuut in kort bestek veel duidelijk te maken en spanning op te wekken. (…)
Lees hier de recensie
Meer over ‘Grote meisjes’
Meer over Annette van ’t Hull op deze site