«Hij was realistisch en waar mogelijk ook optimistisch.» – Jaap Goedegebuure

MarkdeHaanToespraak bij de Uitvaart van Mark de Haan, 19 juli 2021:
«In Marks leven wogen twee dingen zwaar: zijn liefde voor Nikki en Cato en zijn schrijverschap. Hoewel hij gereed was voor het einde en dat met een ongelooflijke geestkracht onder ogen zag, bleef het hem zwaar vallen om van zijn geliefden afscheid te nemen en zijn schrijverschap onvoltooid te laten. Familieleven én werk allebei in de knop gebroken, hoe treurig kan het zijn. Ik sta hier als lid van de leesclub waarvan Mark deel uitmaakte. We kwamen als gezelschap bij elkaar in 2012 en zijn in de loop der jaren ondanks onze onderlinge verschillen een hechte vriendenclub geworden. In ons gezelschap was Mark niet de meest luidruchtige, maar hij zorgde wel voor het nodige evenwicht. Als het rumoer van de discussie even verstomde, nam hij het woord en zei dan op bedachtzame toon heel verstandige dingen, even verstandig en weloverwogen als in het Haarlemse interview met Peter de Rijk, vier weken geleden. Mark sprak bij die gelegenheid over zijn verhalen alsof hij geen debutant was, maar al een heel oeuvre achter zich had. Het was even indrukwekkend als bewonderenswaardig, maar het deed ook pijn nu we maar al te goed beseften dat zijn oeuvre grotendeels in de pen zou blijven.» (…)
Van Mark de Haan verscheen de verhalenbundel ‘Buitenaards koraal’.
Lees verder in bijlage
Kijk hier naar het interview met Peter de Rijk
Lees hier het laatste verhaal Morituri van Mark de Haan
Meer over Mark de Haan bij Uitgeverij In de Knipscheer

«Peter Andriesse: ‘Humor. Zonder die zelfrelativering is een schrijver onleesbaar.’» – Renzo Verwer

Opmaak 1Renzo Verwer in gesprek met Peter Andriesse op Blog van Renzo Verwer, 31 mei 2014:
Op een laptop lijkt het al gauw heel wat, alsof het al gedrukt staat, daarom prefereer ik vooralsnog de handschrijfmachine… Je moet wel grote hoogmoed hebben om een roman te schrijven, ik bedenk mij wel 100 x voor ik aan zo’n hels karwei begin. Een roman of verhaal moet ontstaan uit innerlijke noodzaak. (…) Met Hermans deel ik vooral zijn levensopvatting en zijn voorkeur voor polemiek. En Hermans heeft mij opmerkzaam gemaakt op schrijvers als L.F. Céline en denkers als Wittgenstein. Zoals Carmiggelt, die ik in mijn jonge jaren dagelijks las, mij ook wees op veel schrijvers, terwijl hij bovendien invloed moet hebben gehad op mijn stijl. (…) Wat voor mij erg belangrijk is dat een schrijver humor heeft. Zonder die zelfrelativering is een schrijver onleesbaar. Als je niet kunt lachen tijdens het lezen van een boek, dan mankeert er iets belangrijks aan.
Lees hier het interview of hier
Meer over ‘De rode kimono’